่าฉันเกลี้ยกล่อมง่ายขนาดนั้นเลย? ทำไมตอนโกรธนายไม่พูดให้มันง่าย ๆ กว่านั้นกัน!” แต่เดิมทีเธอก็ไม่ได้โกรธอะไร เมื่อครู่พูดไปแบบนั้นก็ไม่ได้หวังให้เขาหายโกรธเลย แต่ใครจะรู้ว่าได้ผลจริงๆ ทุกอย่างกลับกลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว
แน่นอนถ้าหากรู้ถึงเหตุผลของเรื่องราว บอกเหตุผลไปจริง ๆ ก็ย่อมมีประโยชน์เสียมากกว่า
“งั้นเธอก็โกรธเถอะ!” เขากอดเธอและรอให้เธอค่อย ๆ คลายความโกรธอย่างช้า ๆ
“นายปล่อยฉันได้แล้ว! มันร้อน!” เธอขยับเล็กน้อยและมองไปที่มือเรียวยาวของเขา
ถ้าหากตอนนั้นจิ่งเป่ยเฉินปรากฏตัวขึ้นมาจริง ๆ สัญญาที่พวกเขาเซ็นตกลงกันก็คงได้พังทลายลงแน่ ๆ!
เขาจะปล่อยเธอออกไปได้ยังไงกัน อีกอย่างตอนนี้มันฤดูใบไม้ร่วง ไม่ร้อนหรอก กลับหนาวเสียด้วยซ้ำ
เธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นกายของตัวเขาที่วนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวของเธอ ทุกการเคลื่อนไหวของมือเขากระชับแน่นขึ้นเสียจนเธอขยับไปไหนไม่ได้
“จิ่งเป่ยเฉิน!”
“อืม” เขาไม่ได้เปิดปาก เพียงแค่ครางตอบรับเบา ๆ
เธอเองก็ไม่ได้โกรธ เธอเอียงศีรษะมองออกไปยังดวงไฟด้านนอก เมืองนี้เธอใช้ชีวิตมานาน แน่นอนว่าเธอเองคุ้นเคยเป็นอย่างดีโดยเฉพาะผู้คนที่นี่
“ในตอนแรกนายถามว่าทำไมฉันถึงไม่มาเจอนายก่อน! ถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะไม่ทำเป็นไม่สนใจนาย ฉันจะต้องชอบนายแทน และไม่ชอบเขา!” เธอเพิ่งเริ่มคิดพิจารณากับเรื่องนี้ เมื่อคิดไปเรื่อย ๆ ก็ยิ่งรู้สึก หากสามารถย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะต้องล้างตาตัวเองเป็นแน่
