ฉันลงได้แล้ว ทีนี้นายก็ไปได้แล้ว!”
จิ่งเป่ยเฉินวางเธอลงจริง ๆ แต่เขาก็โน้มตัวลงไปนอนไม่ได้ไกลมาก ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าใกล้เธอเรื่อย ๆ และนอนทับตัวของเธอพร้อมกับกดเธอไว้
“นายออกไปนะ! คืนนี้ห้องนอนของนายไม่ได้อยู่ที่นี่!” เธอชี้ไปที่ประตูอีกครั้ง แต่เขากลับไม่สนและไม่ทำความเข้าใจเลยแม้แต่น้อย
จิ่งเป่ยเฉินมองเธออย่างละเอียดอีกครั้ง ทันใดนั้นก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “โหรวโหรว เธอไม่เคยได้ยินประโยคหนึ่งบ้างเลยเหรอ?”
“ไม่เคย ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น นายออกไปได้แล้ว ไม่งั้นละก็ พรุ่งนี้ฉันจะฟ้องหยางหยางกับหน่วนหน่วนว่าตอนอยู่ข้างนอกนายไม่ได้ปกป้องฉันเลย เกือบถูกคนไม่ดีรังแก” เธออยู่กับลูก ๆ มาหลายปี แน่นอนว่าเด็ก ๆ ต้องช่วยเธออยู่แล้ว
มือของเขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เอวของเธอ ส่วนมืออีกข้างก็ยื่นไปถอดแว่นตาเก่า ๆ ของเธอออก มุมปากเขายกขึ้นมาและพูดอย่างช้า ๆ ว่า “พานพบเพียงครั้งเดียวก็มลายความแค้น[1]”
“เจ้าบ้า!” ทำไมเธอจะไม่เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน!
เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเธอ และยังพูดต่ออีกว่า “ถ้าหากไม่ได้หนึ่งครั้ง งั้นก็สองหรือสามครั้งก็ได้ ฉันไม่ถือสานะ”
[1] หมายถึง ต่อให้เกลียดชังกันมากแค่ไหน ก็สามารถแก้ไขมันได้เพียงแค่ครั้งเดียว
