ถให้ เธอก้มหน้าก่อนจะมองไปที่มือที่โอบเอวของเธออยู่ “จิ่งเป่ยเฉิน นายจะปล่อยฉันได้หรือยัง? หรือคิดจะอุ้มฉันออกไปด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ยังคงโกรธอยู่”
ภรรยาที่โกรธเคืองแบบนี้ ยังไงก็ต้องได้รับการง้อ
เพราะงั้นเขาเลยคิดจะอุ้มเธอออกไปด้วยกันเสียเลย
อันโหรวที่ตอนนี้พูดอะไรไปก็คงหนีไม่พ้น ทำได้แค่ยอมให้เขาอุ้มออกจากรถและเดินตรงไปข้างใน เธอเงยหน้ามองไปที่เขา “หึ เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นไปแล้ว ตอนนี้มาอุ้มฉันจะได้อะไรกัน ในใจของฉันก็แอบกลัว น่าโมโหมาก! เพราะงั้นคืนนี้นายไปนอนที่อื่นซะเถอะ!”
เมื่อเธอพูดจบพวกเขาก็เข้าไปด้านในห้อง ทางด้านหยางหยางและหน่วนหน่วนเองก็นอนหลับไปนานแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่ต้องกังวลว่าเธอกับจิ่งเป่ยเฉินจะกลับดึกอีกต่อไป
“เธอจะโกรธฉันจริง ๆ เหรอ?” เขาอุ้มเธอขึ้นบันไดโดยไม่แม้แต่เหล่มอง
“แน่นอนว่าโกรธจริง หรือว่านายคิดว่าฉันแกล้งทำ? ฉันไม่ใช่คนน่าเบื่อขนาดนั้นหรอกนะ โกรธที่ตัวเองต้องเจ็บตัวนี่แหละ” แม้ว่าเธอจะแกล้งทำ แต่การแกล้งของเธอก็ใส่อารมณ์เสริมเข้าไปด้วย
เธอบอกกับตัวเองเสมอว่าตัวเธอโกรธมากนะ โกรธมากจริง ๆ นะ
เธอรอคำตอบของจิ่งเป่ยเฉินอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาอุ้มเธอเดินเข้าไปในห้อง เป้าหมายที่อุ้มมาคือเตียงขนาดใหญ่ที่อยู่ในห้อง ซึ่งนั่นทำให้เธอแอบตกใจ
เธอไม่ได้บอกว่าเธอโกรธหรอกเหรอ หรือว่าเธอจะแกล้งทำท่าโกรธไม่พอ?
เธอแสร้งทำเป็นสงบ ก่อนจะพูดว่า “อืม นายปล่อย
