งล้างมือ
เอวของเธอถูกรัดจนแน่น เขายื่นมือไปจับขอบอ่างล้างมือเพื่อกักขังเธอไว้ เธอลอบมองดูชายคนนั้นพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่แฝงความระมัดระวังเอาไว้ก่อนจะพูดว่า “ที่นี่คือส่วนของห้องน้ำหญิง ประธานโอวหยางเปลี่ยนเพศแล้วเหรอคะ เรื่องใหญ่แบบนี้ทำไมไม่แจ้งข่าวให้รู้กันบ้างเลย! ฉันจะได้ซื้อประทัดมาสักหมื่นพวงจุดเฉลิมฉลองให้”
“อันอีหาน หรือต้องเรียกเธอว่าอันโหรวดี?” มือทั้งสองข้างของเขาจับไปที่อ่างล้างมือไว้เสียแน่น ร่างกายของทั้งสองคนตอนนี้ใกล้ชิดกันมาก เธอตั้งหลักตัวเองให้ยืนได้อย่างมั่นคง
หัวใจของเธอเต้นระรัว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างราบเรียบไปว่า “ประธานโอวหยาง ดูท่าคุณน่าจะป่วยหรือเป็นพวกคนที่ชอบติดอยู่ในห้วงเพ้อฝันแล้วนะ”
“ถ้าหากคุณไม่ใช่โหรวโหรว แล้วทำไมคุณถึงได้โกรธเหลียวเว่ยแบบนั้นกัน เป็นเพราะผมใช่หรือเปล่า? ผมกับเธอไม่ได้มีความรักต่อกัน แน่นอนว่าพวกเราสามารถหย่ากันได้! โหรวโหรว กลับมาข้างกายผมเถอะนะ!” อันที่จริงเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอคนนี้จะใช่โหรวโหรวหรือเปล่า
นับตั้งแต่ออกจากเมิงลี่และได้เห็นเธอในตอนนั้น ความรู้สึกว่าเธอคือโหรวโหรวที่กลับมาแล้ว เขาต้องหาเธอให้เจออย่างแน่นอน
แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวเลยแม้แต่สักนิดเดียว นั่นน่าจะเป็นไปได้สองอย่างคือเธอได้ออกจากเมือง A ไปแล้ว หรือไม่เธอก็อาศัยอยู่ในเมือง A ด้วยอีกตัวตนหนึ่งแทน
และในค่ำคืนนั้นเธอที่ได้ตบหน้าเหลียวเ
