ว่ยอย่างชัดเจน เขารู้สึกได้ถึงความโกรธของเธออย่างชัดเจน
ในตอนนั้นเขารู้สึกได้ว่าเธอนั้นคือโหรวโหรวของเขา
“ประธานโอวหยางคะ คุณลองคิดดูนะคะว่าอะไรคือเส้นขีดกั้น ฉันเหมือนกับโหรวโหรวในใจของคุณส่วนไหนไม่ทราบ? นอกจากนี้พวกเราแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย ได้โปรดช่วยอยู่ห่าง ๆ ฉันด้วยค่ะ” เธอเอนหลังอย่างยากลำบากก่อนที่จะมองไปยังคู่รักในวัยเด็กของเธอ ภาพดวงตาสะท้อนเผยให้เห็นถึงร่องรอยที่เย็นยะเยือก ก่อนจะพูดต่อ “หากประธานโอวหยางไม่อยากรักษาชื่อเสียงละก็ช่าง แต่ฉันที่เป็นผู้หญิง ชื่อเสียงย่อมค่อนข้างสำคัญต่อฉันมาก ฉันไม่ต้องการให้จิ่งเป่ยเฉินอับอายหรอกนะคะ”
คำพูดของเธอนั้นดูเหมือนจะมีผลในทางตรงกันข้ามเสียมากกว่า ตอนนี้ภายในดวงตาของโอวหยางลี่ราวกับมีเพลิงลุกโหมกระหน่ำ ทันใดนั้นมือที่อยู่ที่อ่างล้างหน้าก็เลื่อนมาคว้าเอวของเธออีกครั้งและพูดขึ้นว่า “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอแกล้งทำตัวแบบนี้กัน โหรวโหรว ก่อนหน้านี้เรื่องพวกนั้นเป็นฉันที่ผิดเอง ฉันไม่อาจไม่ฟังคำพูดของแม่ได้ เธอควรจะเข้าใจฉันสิ พวกเราเป็นคู่รักตั้งแต่เด็ก ๆ มาหลายปีเลยนะ ฉันมีแต่เธอที่อยู่ในหัวใจมาโดยตลอด หรือว่าเธอจะไม่รู้บ้างเลยเหรอ?”
“เสียใจที่ต้องบอกคุณนะคะ การยั่วยุฉันตรงนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอกค่ะ” หากเธอสามารถถูกยั่วโมโหได้ง่ายละก็ ป่านนี้เธอคงความแตกไปนานแล้ว
ยิ่งเขาหุนหันมากขึ้นเท่าไร ตัวเธอก็ยิ่งสงบจิตใจได้เร็วขึ้นเท่าน
