ั้น เธอค่อย ๆ เอื้อมมือออกจากกระเป๋ากางเกงของเธอ
แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเจ็บตรงช่วงเอว ก่อนที่จะเริ่มโมโห ใบหน้าที่เสียสติที่อยู่ตรงหน้าเริ่มเข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อย ๆ
“โอวหยางลี่ คุณปล่อยฉันนะ!” เธอเริ่มตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีของเธอเหยียบเท้าของเขา
เขานิ่งไปสักพัก ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร มันใกล้มาก ยิ่งใกล้มากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งเห็นดวงตาของเขาที่สะท้อนใบหน้าของเธอที่สวมแว่นตากรอบเก่า ๆ ได้อย่างชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น
“เธอจะโกรธหรือจะสาปแช่งยังไงก็ช่าง เธอก็คือโหรวโหรว! โหรวโหรวของฉัน เธอวางใจเถอะ พรุ่งนี้ฉันกับเหลียวเว่ยจะหย่ากัน และฉันจะแต่งงานกับเธอ พวกเราจะอยู่ด้วยกัน ครั้งนี้จะไม่มีทางแยกจากกันอีก!” ดวงตาของเขานั้นเริ่มส่องประกายความตื่นเต้นออกมา มือที่โอบเอวของเธอก็เริ่มใช้แรงมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ผู้หญิงทั่วไปถ้าหากได้เจอสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนก็ต้องโกรธกันทั้งนั่นแหละ!” เธอบีบของที่อยู่ในมือ ก่อนจะจ้องมองไปที่เขา
เธอคิดว่าคนแรกที่ควรจะล่มสลายไปก่อนก็คือเหลียวเว่ย แต่เธอก็คาดไม่ถึงเลยว่าโอวหยางลี่จะมีภาพลักษณ์เหมือนคนบ้าแบบนี้ ปกติแล้วภาพลักษณ์ของเขาดูแตกต่างกว่านั้นมากแท้ ๆ
ก่อนหน้านั้นเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน ทำไมตอนนั้นเธอถึงชอบเขาไปได้กัน?
“ไม่ เธอแตกต่างออกไป เธอก็คือโหรวโหรว เธอแต่งหน้าใช่ไหม!” เขาพูดอย่างต
