ื่นเต้น ก๊อกน้ำของอ่างล้างมือที่อยู่ด้านหลังเธอยังไม่ได้ปิดน้ำ น้ำจึงยังคงไหลอย่างต่อเนื่อง
เขาพยายามเอนตัวลงอย่างรวดเร็ว เพื่อเอามือไปชุบกับน้ำและทำท่าราวกับจะเช็ดใบหน้าของเธอ
เธอเริ่มคิดไม่อยากจะพัวพันอยู่กับเขาที่นี่แล้ว ในขณะที่เขากำลังเอนตัวลง เธอก็ดึงของที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะพ่นใส่ลงไปที่หน้าของเขา สเปรย์ที่ใช้ต่อต้านพวกหื่นกระหายในที่สุดก็ได้ใช้งานสักที
“อ้ากก……” โอวหยางลี่ปิดตาแน่น ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความเจ็บปวด
“ขอโทษนะ! แม้ว่าฉันจะดูขี้เหร่ แต่ถึงอย่างไรฉันก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดี คงไม่น่าดูชมสำหรับสายตาประธานโอวหยางนักหรอกค่ะ” เมื่อเห็นเขาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอก็รีบถอยห่างออกไปทันที
“อย่าหนีนะ!” แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็น แต่หูของเขาได้ยินเสียงของเธอค่อย ๆ เดินหายไป
ถ้าหากไม่ไปก็คงเป็นเรื่องโง่เง่าพอตัว ถ้าหากตรงนั้นมีคนมาเห็นเข้า เธอจะพูดอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นยังไง
เธอเก็บสเปรย์ลงในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะยิ้มและเดินกลับไปในห้องรับรองส่วนตัวทันที แต่เมื่อเธอเข้าไปก็พบว่าภายในห้องนั้นเงียบจนสามารถได้ยินเสียงเข็มที่หล่นลงพื้นได้
จิ่งเป่ยเฉินเห็นเธอเดินเข้ามาก็ยิ้มให้ ก่อนจะลุกขึ้น “กินอิ่มแล้วหรือยัง?”
สายตาของเธอเหลือบมองไปยังเหลียวเว่ย เธอออกไปนานขนาดนั้น โอวหยางลี่เองก็ตามไปด้วย
แต่ที่นี่คือพื้นที่ของเขา ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ช้าก็เร็วเข
