าย ก่อนจะเริ่มการเซ็นสัญญา ทุกขั้นตอนผ่านไปอย่างราบรื่น เธอยืนอยู่ด้านหลังจิ่งเป่ยเฉินเริ่มรู้สึกแปลก ๆ โดยไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
“ประธานจิ่ง ขอให้ทำงานร่วมกันอย่างมีความสุขนะ” โอวหยางลี่ลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปด้านหน้าจิ่งเป่ยเฉิน “คืนนี้ผมจองห้องส่วนตัวที่โรงแรมนั่วเทียนไว้ มานั่งกินข้าวด้วยกันเถอะ”
จิ่งเป่ยเฉินเองก็ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะเหลือบสายตามองไปที่เขา “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก”
“ยังไงผมก็ต้องขอโทษเรื่องเมื่อครั้งนั้นจริง ๆ ที่ทำให้คุณหนูอันเกิดเรื่องแบบนั้นเข้า ส่วนเรื่องของค่ำคืนนี้ ภรรยาผมเองก็มีความรู้สึกเสียใจกับคุณหนูอันมาโดยตลอด เธอคิดอยากจะขอโทษต่อหน้า แต่ไม่รู้เลยว่าคุณหนูอันจะให้โอกาสเธอได้ขอโทษหรือเปล่า?” โอวหยางลี่เผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเหลือบมองไปที่อันโหรว
“ได้สิ!” ยังไงนั่วเทียนก็เป็นส่วนหนึ่งของจิ่งเป่ยเฉิน มีหรือเธอจะไม่กล้า
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะ เจอกันตอนค่ำ” เมื่อพูดจบก็ออกไปพร้อมกับเลขาของเขาทันที
เหลือเพียงเขาสองคนในห้องประชุมขนาดใหญ่ อันโหรวเก็บเอกสารสัญญาบนโต๊ะและกอดมันไว้ “ยังคิดถึงเรื่องการเซ็นสัญญาอยู่อีกเหรอ? ต้องการฝึกซ้อมอีกรอบไหม?”
“ไปกันเถอะ! ไม่อนุญาตให้ลบเครื่องสำอางออก” เขานึกถึงโอวหยางลี่ที่ดูไม่ชอบมาพากลเมื่อครู่
“รับบัญชา!” เธอเองก็ไม่คิดอยากจะถูกโอวหยางลี่จับได้หรอกนะ! แน่นอนว่าเธอคงไม่โง่พอที่จะเปิดเผยตัวเองอยู่แล้ว
เห็นได้ชัดว่าครั้งน
