ั้นเป็นคนของเขาที่ทำให้เธอเกือบถูกเปิดเผยตัวตน!
สายลมฤดูใบไม้ร่วงในยามค่ำคืนค่อนข้างเย็นเล็กน้อย ส่งผลให้กิ่งไม้ตามท้องถนนเกิดเสียงกรอบแกรบไปตามสายลมที่พัดผ่าน
อันโหรวไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ใส่เสื้อสีดำตัวหนึ่งเพิ่มเข้ามาและคิดจะไปตามนัดนั้น
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นเธอแต่งตัวแบบนี้ก็ค่อนข้างพึงพอใจ
เมื่อทั้งสองคนมาถึงห้องส่วนตัวที่โอวหยางลี่ได้จองเอาไว้ โอวหยางลี่กับเหลียวเว่ยก็ได้มาถึงแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามาก็รีบเรียกบริกรให้นำอาหารมาเสิร์ฟทันที
สีหน้าของเหลียวเว่ยดูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก หลังจากเกิดเหตุการณ์ขึ้นไม่กี่วัน ในช่วงที่ผ่านมาก็ทำให้เธอแทบจะหมดแรง หนำซ้ำยังไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไรนัก
แต่ทางด้านอันโหรวเองก็ไม่คิดจะเห็นอกเห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกสิ่งที่เลือกทำก็ล้วนเป็นเธอทั้งสิ้น
เหลียวเว่ยเหลือบสายตามองไปที่เธอ อันโหรว อันอีหาน สองคำนี้ยังติดอยู่ในหัวของเธอ ถ้าหากเธอคืออันโหรวจริง ๆ ป่านนี้สายตาแรกที่ได้พบเห็นก็คงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ยเธออย่างเย็นชาไปแล้ว แต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้กลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเธอยอมรับว่าเธอคนนี้กับอันโหรวไม่ใช่คนเดียวกัน ในใจเธอนั้นก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นกว่าเดิม
ช่วงเวลาห้าปี ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหน การแต่งหน้าแบบนั้นก็ยังพอทำได้ แต่น้ำเสียงที่แหบแห้งพวกนี้ไม่ว่ายังไงก็คงไม่ใช่ของปลอมแน่ ๆ
นอกเสียจากคอของเธอจะบาดเจ็บ แต
