อยู่ดี ในโลกออนไลน์ดังเสียขนาดนั้น แล้วทำไมไม่กล้าพาเธอกลับมาด้วย?”
“ช่างไม่มีความกล้าเสียจริง ๆ ไม่เห็นเหมือนฉันเลยสักนิด” จิ่งเซิงก้มหน้าลงมองไปที่ซูรั่วหยา “คุณ เหมือนกับคุณมากกว่าแล้ว!”
“ไม่เหมือนฉันหรอก เหมือนตัวเขาเองมากกว่า” ซูรั่วหยาส่ายหน้าพลางพูด
อันโหรวเธอนี่มันร้ายกาจจริง ๆ ถึงกลับไม่ยอมพูดเรื่องนี้!
“เดี๋ยวจะพาเธอกลับมาด้วยเลย พ่อกับแม่ได้เจอเธอแน่! ต่อให้เธอจะรู้สึกไม่ดีก็เถอะ” เขายิ้มอย่างเย็นชา และคิดจะกลับไปคิดบัญชีกับเธอ
ภายในบ้านพักวิลล่าที่อยู่ห่างไกล อันโหรวที่กำลังดูทีวีกับหยางหยางและหน่วนหน่วนก็ได้จามออกมา
เธอหายจากการเป็นหวัดไปแล้ว ตอนนี้ไม่น่าจะกลับมาเป็นหวัดเร็วขนาดนั้นนะ
“แม่จ๋า…….” เสียงที่ดูไร้เดียงสาเอ่ยขึ้น ทั้งสองคนต่างก็จ้องมองมาที่เธอ
“แม่จ๋าไม่เป็นอะไร แต่ว่าคืนนี้พ่อจ๋าอาจจะไม่ได้กลับมา หน่วนหน่วนคะ แม่จ๋านอนเป็นเพื่อนหนูดีไหมคะ?” เธอที่เพิ่งจามไปรู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ ต้องเป็นจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังนินทาเธออยู่แน่ ๆ
เธอไม่ได้บอกว่าคุณนายจิ่งบอกให้เธอไปด้วย! เรื่องนี้เกี่ยวด้วยงั้นเหรอ?
เพราะฉะนั้นต้องรีบหลบหนีไปให้ไกลที่สุด
ทางด้านจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังถูกบ่นเกี่ยวกับการไม่ทำศัลยกรรม และยังพูดว่าหากเขาชอบคนสวยก็คงไปหาคนสวย ๆ ไม่ต้องหาคนที่มีหน้าตาซีดเซียวที่มีลูกถึงสองคนก็ได้
ใบหน้าที่ซีดเซียว คำพูดนี้เหมาะกับการที่เธอต้องคอยแ
