ต่งหน้า
“เฉินเอ๋อร์ ลูกฟังอยู่หรือเปล่า?” ซูรั่วหยามองไปที่เขาที่ดูเหม่อลอยจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้
“โอเค” รีบไปส่งพวกเขาก่อนดีกว่า เพราะเขาต้องรีบกลับไปเก็บกวาดคนของเขาแล้ว!
แต่เมื่อเขากลับมาก็พบเจอแต่เตียงที่ว่างเปล่า รอยยิ้มจาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา
รู้ว่าตัวเองผิดยังกล้าหนีไปอีกนะ
ต้องมีคนชดใช้วันนี้ ไม่ใช่วันพรุ่งนี้แน่ ๆ
เช้าของวันที่สอง ทั้งคู่เจอกันที่โต๊ะรับประทานอาหาร เธอจูงมือหน่วนหน่วนให้เข้าไปทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม
เธอรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเขาในตำแหน่งที่ไกลที่สุด พลางคอยดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วนให้กินอาหารเช้าโดยไม่สนใจเขา
แต่ในระหว่างทางที่จะไปบริษัทนั้น เธอไม่สามารถหลบหนีเขาได้
ความจริงแล้วเธอเองอยากจะขับรถไปบริษัทเองมากกว่า จิ่งเป่ยเฉินที่มีชื่อเสียงกล่าวว่าเธอเป็นคนขยันและประหยัด ต้องเตรียมสินสอดให้ลูกชายและลูกสาวจึงจัดการเก็บกุญแจรถของเธอไป
เลวชะมัด!
เขารู้สึกเกลียดเธอ เรื่องนี้เธอเป็นคนผิด ดังนั้นหลังจากที่ขึ้นรถไป เธอจึงเริ่มยอมรับสารภาพความผิดพลาดของเธอเอง
“ที่รักขา ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ นะคะ”เธอยื่นมือเล็ก ๆ ของเธอไปจับเสื้อเชิ้ตของเขา “คุณเองก็จำคนร้ายไม่ได้ งั้นก็ลืมเรื่องนี้ไปเถอะ!”
“ความหยิ่งทะนงของเธอไปไหนแล้ว?” สีหน้าที่ตึงเครียดของเขา เมื่อได้เห็นท่าทางของเธอแบบนั้น ถึงจะโกรธมากแค่ไหนก็แทบจะหายโกรธในทันที
“ถูก……
