ะกูลโอวหยาง
เด็กเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยเธอได้ แม้ว่าโอวหยางลี่จะไม่ต้องการลูกก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ยังมีเฉาลี่เฟยที่อยากได้ ซึ่งเธอคนนั้นต้องการหลานชายเป็นอย่างมาก
“โหรวโหรว! โหรวโหรว!”
เหลียวเว่ยสูดลมหายใจเข้า รู้สึกเจ็บปวดภายในใจ แต่ร่างกายกลับยอมเขาอย่างช่วยไม่ได้
นานมากแล้วที่พวกเขาไม่ได้นอนด้วยกัน แล้วยังออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงแบบนี้อีก
เช้าวันรุ่งขึ้น โอวหยางลี่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง เขายกมือจับขึ้นกุมขมับของตัวเองด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะก้มหน้าลงและเห็นว่าพวกเขาได้หลับนอนด้วยกัน
เขาค่อย ๆ ทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาเห็นโหรวโหรว เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาทันที ก่อนจะมองเหลียวเว่ยที่หลับอยู่ข้าง ๆ และพูดว่า “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
เหลียวเว่ยได้ยินเสียงที่โกรธเคืองของเขา เธอจึงตื่นขึ้นมาทันที แต่ยังไม่ทันได้ชำเหลืองสายตามองเขา เธอก็รีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาทันที ก่อนจะสวมมันด้วยความรวดเร็ว
“ทำไม? สามีของตัวเองต้องถามหาเหตุผลเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้กับฉันด้วยเหรอ? ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ!” ตอนนี้เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ เพราะตระกูลเหลียวจะเป็นอย่างไรต่อไปนั้น ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับร่างกายของเธอ
ชุดกระโปรงบนร่างกายของเธอถูกเขาฉีกออกอย่างไม่เกรงใจอีกครั้งหนึ่ง ตอนนี้เธอจึงเปลือยกายอยู่ต่อหน้าเขา
โอวหยางลี่โยนกระโปรงเธอลงไปบนพื้นพลางแสดงสีหน้าที่โกรธเคื
