องเป็นอย่างมาก เขาก้มลงมองเธออย่างโกรธเกรี้ยว“เหลียวเว่ย เมื่อคืนเธอทำอะไรย่อมรู้อยู่แก่ใจ!”
“ฉันทำเรื่องชั่วร้ายมากเลยงั้นเหรอ? คนที่ผิดควรจะเป็นนายมากกว่าถึงจะถูก! นายเป็นลูกเขยคนอื่นหรือยังไง? เห็นอยู่ว่าตระกูลเหลียวกำลังแย่ แต่กลับไม่คิดจะช่วย!”เธอลุกขึ้นยืนและเงยหน้ามองไปที่เขา พร้อมกับพูดจาเสียดแทง
“ฉันไม่คิดจะพูดกับเธอเรื่องนี้หรอกนะ! จิ่งเป่ยเฉินพูดออกไปตั้งนานแล้วนี่ เธอคิดว่าฉันจะช่วยได้งั้นเหรอ? หรือเธอต้องการให้กลุ่มโอวหยางกรุ๊ปต้องล่มสลายไปพร้อมกับสกุลเหลียวในเมือง A!” โอวหยางลี่จ้องมองไปที่เธอและพูดต่อว่า “หลังจากนี้อย่ามาเล่นตลกต่อหน้าฉันอีก โดยเฉพาะเรื่องการแต่งตัวเหมือนกับเธอคนนั้น! ฉันไม่ชอบเธอตั้งแต่ก่อนหน้านั้น และจนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่เคยชอบเธอ เธอควรสำเหนียกตัวเองได้แล้ว ไม่อย่างนั้นละก็ หลังจากนี้ฉันจะสั่งให้เธอออกจากบ้านของฉันไป!!”
โอวหยางลี่พูดจบก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที ทิ้งเอาไว้เพียงแต่ความยุ่งเหยิง ปล่อยให้เหลียวเว่ยอยู่ด้านหลังเพียงลำพัง
เธอนั่งลงกับพื้นด้วยความหดหู่ ก่อนที่จะหลับตาแน่นและกัดฟันกรอด พลางตะโกนออกมา “อันอีหาน!”
ในค่ำคืนนั้นที่แสงไฟไม่ได้ดูสว่างมากนัก เธอเห็นใบหน้าที่ถูกตกแต่งของเธอถูกล้างออก แต่ก็ไม่เห็นว่าหน้าตาที่แท้จริงของเธอนั้นเป็นยังไง เพราะเธอถูกจิ่งเป่ยเฉินกอดเอาไว้ ได้ยินแต่เสียงเรียกของเขาเพียงสองคำ ‘หานหาน’
ในตอนนั้นอารมณ
