ตอนที่ 233 เล่นเกม
จิ่งเป่ยเฉินนั่งดูเธอผล็อยหลับไป ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็กลับมาพร้อมกับโน้ตบุ๊กและหูฟังที่เอามาจากห้องของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ โซฟาใกล้ ๆ เตียงเหมือนเช่นเคย เขาเปิดโน้ตบุ๊กและวางไว้บนตักของตัวเอง พร้อมกับใส่หูฟัง มือขยับลงไปบนแป้นพิมพ์ นิ้วที่ขาวและเรียวยาวค่อย ๆ ขยับเคาะลงไปที่แป้นพิมพ์เรื่อย ๆ
ถึงแม้จะจดจ่ออยู่กับหน้าจอตรงหน้า แต่เขาก็ยังคงเงยหน้าขึ้นมาเป็นครั้งคราวและมองดูเธออย่างเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที ก่อนจะก้มหน้าลงและทำงานต่อ
เมื่ออันโหรวตื่นขึ้นมา น้ำเกลือของเธอที่หมดพอดี ส่วนจิ่งเป่ยเฉินก็ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงโดยมีโน้ตบุ๊กวางอยู่บนตัก และเขาก็กำลังใจจดจ่ออยู่กับการพิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์อย่างตั้งใจ
“เป่ยเฉิน!”
อันโหรวรู้สึกตกใจ ทำไมจู่ ๆ เธอถึงได้พูดคำพวกนี้ออกมา?
เธอไม่ทันรู้สึกตัวเองเท่าไร แต่เมื่อเห็นเขา เธอก็โพล่งคำพูดนั้นออกมา
จิ่งเป่ยเฉินเมื่อได้ยินเสียงของเธอ หัวใจก็แทบจะเต้นกระโจนออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเธอพูดชื่อเขาแบบนั้น แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่หัวใจของเขากลับมีความรู้สึกท่วมท้นอย่างน่าประหลาด
เขาแทบไม่สนใจงานตรงหน้าอีกต่อไป ก่อนจะปิดโน้ตบุ๊กลงทันทีและเดินไปหาเธอ “รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”
“ดีขึ้นเยอะเลย แต่ว่านายทำอะไรอยู่? แถมยังใส่หูฟังอีก!” ภายใต้ความทรงจำของเธอ เธอแทบไม่เคยเห็นเขาทำแบบนี้มาก่อนเลย ต่อให้จัดประชุมร
