ะหว่างต่างประเทศด้วยวิดีโอก็ตาม เขามักจะปล่อยและไม่ใส่หูฟังเลย
“เล่นเกม” เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของเธอและพูดขึ้นว่า “อืม ไม่ร้อนแล้ว!”
“นายเล่นเกมเนี่ยนะ? เกมอะไร?” ทำไมเธอไม่เห็นจะรู้เลยว่าเขาชอบเล่นเกม?
แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ
“เกมที่เธอเล่นไม่ได้” เขาดึงมือกลับพลางพูดต่อ “กลางวันอยากกินอะไร!”
“เนื้อ……”
“เนื้อฉันเหรอ?”
“เนื้อหมู นายเป็นหมูหรือไง?” เธอตอบกลับโดยเอาคืนเขาทันที
จิ่งเป่ยเฉินเผยรอยยิ้มขึ้น ก่อนจะพูดเบา ๆ ไปว่า “ถ้าเธอเต็มใจที่จะกิน ฉันก็โอเคนะ”
ด้านนี้ที่ดูมีความสุข แต่ฉีเซิงเทียนที่อยู่บริษัทตระกูลจิ่งกำลังเรียกเขาอยู่หลายครั้ง โดยไม่มีการตอบกลับจากจิ่งเป่ยเฉิน ปล่อยให้เขาดูเพียงกราฟเส้นสีเหลือง ม่วง เขียว
“พี่เฉิน” นี่จู่ ๆ พี่หายไปไหนกันเนี่ย! ช่วยทำตัวเป็นผู้นำที่ดีหน่อยสิ! ฉีเซิงเทียนมองไปที่กราฟหุ้นของตระกูลเหลียว สิบนิ้วพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วพร้อมพูดกำชับ “กดสิ! กดต่อ มีทิ้งก็ซื้อเข้ามาได้!”
“ไม่ว่าจะทิ้งมันเท่าไร ก็ซื้อมันให้เยอะ ๆ ไปเลย!” ฉีเซิงเทียนพยายามจะคุยกับจิ่งเป่ยเฉินอีกรอบ “พี่เฉิน พี่เฉิน พี่อยู่ไหมเนี่ย?”
เขาหันหน้ามองไปที่ท้องฟ้า ตอนนี้กลางวันแสก ๆ เขาทำอะไรอยู่กันนะ?
“พี่เฉิน ผมช่วยถ่ายทอดคำพูดพี่ออกไปแล้วนะ…….” แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากจิ่งเป่ยเฉินแต่อย่างใด นี่เขาถูกขังอยู่ในห้องลงโทษหรือยังไง?
ช่างมันละกัน จิ่งเป่ยเฉิน
