ตอนที่ 231 คราบเครื่องสำอาง
โชคดีที่ข้างนอกแสงไฟไม่ค่อยสว่าง ต่อให้เห็นเครื่องสำอางบนใบหน้าของเธอก็มองไม่ออกว่าใบหน้าของเธอนั้นเป็นยังไง
“ดูเหมือนว่าคุณนายโอวหยางคิดจะให้ผู้หญิงของผมตกน้ำตายไปพร้อมกับคุณด้วยสินะ?” จิ่งเป่ยเฉินหลับตานิ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมองเธออย่างเฉยเมย ไม่รู้เลยว่าตอนนี้บนตัวของเขามีหยดน้ำเย็น ๆ อยู่เต็มไปหมด ยิ่งมีหยดน้ำประปรายไปทั่วทั้งตัว รวมกับกลิ่นอายเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา ดูแล้วยิ่งน่าหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก
เหลียวเว่ยที่ล้มลงกับพื้นพยายามลุกขึ้นยืน แม้ว่าแสงไฟที่สลัว ๆ จะเปิดเผยให้เห็นใบหน้าของเธอที่ชัดเจน แต่ก็ยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเครื่องสำอาง
“เรื่องนี้เป็นฉันที่ผิดเอง ฉันขอยอมรับความผิด ให้คุณหนูอันมาตรงนี้เถอะค่ะ ฉันจะได้ขอโทษเธอต่อหน้าผู้คนไปเลย” เธอเกาะตัวของโอวหยางลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะมองอันโหรวที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของจิ่งเป่ยเฉินโดยไม่แม้แต่กะพริบตา
เธอเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยเหลือคนอื่นจนถึงที่สุด ไม่สามารถปล่อยให้หลุดมือไปได้
อันโหรวกัดฟันแน่น ที่แท้สันดรขุดง่าย สันดานนี่ช่างแก้ยากเสียจริง ๆ เมื่อครู่เธอน่าจะยืนดูอย่างเย็นชา มองเธอกระโดดลงไปเลยน่าจะดี ไม่น่ากระโดดเข้าไปช่วยเลย เธอกับยัยนั่นไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด
นี่นับว่าเป็นบาปที่ตนสร้างไว้แล้ว!
โอวหยางลี่เหลือบมองไปทั่วร่างกายของอันโหรว เพราะเสื้อสูท