ยดายจัง！
เพราะฉะนั้นเธอจึงทำได้เพียงสัมผัสไปที่ตัวของเขา ฝ่ามือ หลังฝ่ามือ และขาที่หนาวเย็น……
“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันหนาวขาจังเลย……” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงออก
ตัวเธอที่เปียกปอนนั่งลงที่เบาะหนัง จิ่งเป่ยเฉินโอบไปที่ไหล่เธอและมืออีกข้างก็จับไปที่ขาของเธอ แม้จะรู้สึกจั๊กจี้แต่ก็อบอุ่นขึ้นมาก
“ดูท่าในฤดูหนาวฉันคงไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องทำความอุ่นเพื่อนอนกับเธอแล้ว” แม้ว่าร่างกายของเธอจะหนาวเย็นเพียงใด แต่ข้างในหัวใจของเธอนั้นยังคงอบอุ่นเสมอ
“ยังจำเป็น” เพราะว่าเวลาพวกเขานอนนั้นไม่ใส่เสื้อผ้า เพื่อไม่ให้เป็นหวัด แอร์จึงเป็นสิ่งสำคัญ
ทันทีที่พวกเขากลับมาถึงบ้านพัก หยางหยางและหน่วนหน่วนก็หลับไปก่อนแล้ว จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอขึ้นไปชั้นบน เปิดน้ำร้อน เปิดฮีตเตอร์ให้ร่างกายของเธออุ่นขึ้น แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ถอดออก
น้ำร้อนในอ่างอาบน้ำถูกเตรียมเรียบร้อย ถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำด้วยกันแบบนี้ทำไมมันรู้สึกคลุมเครือแปลก ๆ นะ?
“ให้ฉันช่วยเธออาบไหม?” เขาก้มลงมองเธอ ภายในห้องอาบน้ำไอร้อนนี้ทำให้บรรยากาศดูสลัวเล็กน้อย
“ไม่เอา!” เธอเอามือลูบไปที่ใบหน้าที่มีเครื่องสำอาง ก่อนจะชกไปที่หน้าอกของเขาเบา ๆ “จิ่งเป่ยเฉิน ตอนนี้นายอธิบายให้ฉันฟังได้หรือยัง! เกิดอะไรขึ้นกับเครื่องสำอางพวกนี้?”
วันนี้ตอนที่เธอแต่งหน้า เธอก็รู้สึกว่าตอนที่เขาถามอย่างงุนงงนั้นมันช่างดูแปลกมากจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร
