ตอนที่ 229 พันธุกรรม
“นั่นแสดงให้เห็นได้ชัดว่าอารมณ์และความรู้สึกของพี่เฉินมีปัญหา” ความรู้สึกของเขาต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะเป็นโรคที่รักษาไม่หายอย่างโรคสภาวะจดจำใบหน้าไม่ได้ได้ยังไงกัน
ไม่ได้นะ เธอต้องกลับไปถามหยางหยาง โรคนี้คงจะไม่ใช่โรคทางพันธุกรรมหรอกใช่ไหม?
“……” เธอจับแก้วไวน์ในมือแน่น แม้จะเคยเห็นความคิดเห็นในอินเทอร์เน็ตมาบ้าง แต่พอได้ยินคนพูดออกมาแบบนี้กลับอดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้
ปัญหาทางอารมณ์อะไรกัน ชอบที่เธอเป็นแบบนี้เลยถูกคนอื่นพูดไปต่าง ๆ นานาก็เท่านั้น ถ้าหากชอบเธอได้ อารมณ์พวกนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
อันโหรวไม่ได้พูดอะไรกับเธอต่อ สายตามองไปที่งานเลี้ยง และก็บังเอิญสบตากับจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังมองเธออยู่พอดี เธอยกแก้วขึ้นเพื่อแสดงถึงการชนแก้วกับเขา เมื่อเขาเห็นแก้วในมือเธอเป็นแก้วไวน์ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที
ระหว่างที่เขาเดินเข้ามาหา เธอก็รีบดื่มไวน์ในมือจนหมดแแก้ว และให้เหตุผลว่า “ฉันเพิ่งชนแก้วคุณไปนะ ไม่ดื่มไม่ได้”
จิ่งเป่ยเฉินนั่งลงข้าง ๆ เธอ ถังซือเถียนก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มและมองพวกเขา ภายในใจอัดอั้นจนแทบทนไม่ไหว
เธอที่กำลังดูรูปภาพก็ไม่ได้มีปฏิกริยาอะไรกลับมา เธอใช่อันโหรวหรือเปล่านะ ดูท่าทางของเธอไม่ออกเลยจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินมองหน้าเธออย่างจริงจัง ดีที่ใบหน้าไม่ได้แต่งอะไรมากมาย
“ไม่ได้บอกให้นายเบี่ยงเบนความสนใจหรอกเหรอ นายจะเดินมาทำ
