ไม?” เธอกดเสียงต่ำ “ฉันแค่ดื่มไปนิดเดียวเอง”
“ดื่มให้มันน้อย ๆ หน่อย ฉันจะไปคุยเรื่องธุรกิจ” เขายื่นน้ำผลไม้มาตรงหน้าเธอด้วยความเป็นห่วงและกำชับเธอว่า “ห้ามหายไปจากสายตาของฉันเด็ดขาด”
“ก็เห็น ๆ อยู่ว่าฉันนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” เธอดื่มน้ำผลไม้ตรงหน้า “รสชาติไม่เลวเลย”
“ไปหาอะไรกินด้วย อย่ากินแต่น้ำ ไม่อย่างนั้นก็ไปกับฉัน เธอเลือกเอา” ที่นี่มีคนเยอะแยะมากมาย อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ ทางที่ดีต้องคอยดูเธอไม่ให้ห่าง
“ฉันรู้แล้วค่ะคุณพ่อ” เธอผลักแขนเขาออกและกะพริบตามองเขา “ไปได้แล้ว!”
แม้ว่าเขาจะไม่สบายใจ แต่เมื่อคิดดูแล้ว เธอเองก็คงไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบได้ เว้นแต่เรื่องโอวหยางลี่ที่โดนเอาเปรียบเพราะก่อนหน้านั้นรู้จักกันไม่ดีพอ
โดนหลอกไปหนึ่งครั้ง เธอคงไม่โดนหลอกเป็นครั้งที่สอง
หลังจากที่จิ่งเป่ยเฉินเดินออกไป เธอก็ดื่มน้ำผลไม้อีกครั้ง ก่อนจะไปหาอะไรกิน เดินไปเดินมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ถังซือเถียนก็ยังคงเดินตามมาอยู่ด้านข้างเธอ เธอเลือกเค้กเพียงไม่กี่ชิ้น ก่อนจะมานั่งลงที่เดิม ส่วนถังซือเถียนนั้นหยิบมามากกว่าเธอ แต่เธอเข้าใจความหมายดี เพียงแค่ต้องการหยั่งเชิงเธอเท่านั้น
เธอไม่ได้กังวลต่อการหยั่งเชิงแบบนั้น ของที่เธอชอบกิน ไม่กินในคืนนี้ก็ย่อมได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกเค้กที่ดูไม่น่าเกลียดจนเกินไป
ขณะที่เธอกำลังกินอยู่นั้น จิ่งเป่ยเฉินกำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่สูทลาย
