ดอกไม้และมีผมหงอกไปเกือบทั่วหัว และด้านหน้าของเฉาลี่เฟยก็มีผู้ชายใส่เสื้อสูทและรองเท้าหนัง เธอจึงให้ความสนใจมากขึ้น
จู่ ๆ ถังซั่วก็เดินเข้ามานั่งลงข้างถังซือเถียน แต่สายตากลับมองมาที่เธอ “เลขาอัน คืนนี้คุณดูสวยนะ”
“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับคำชมของเขา
ถึงแม้เขาจะเคยเห็นเธอแบบยังไม่ได้แต่งหน้า หากยังหลอกลวงต่อไปก็คงดูไม่เห็นใจคนอื่นเลยจริง ๆ
“พี่คะ นี่สายตาพี่เป็นแบบพี่เฉินไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ถังซือเถียนพูดอย่างไม่อ้อมค้อม ก่อนจะวางเค้กที่กำลังกินอย่างมีความสุขลงบนจาน และเงยหน้ามองเธอ “พี่ว่าเธอหรือฉันที่สวย?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นคุณถังซือเถียนอยู่แล้ว เห็นได้ชัดขนาดนี้ยังจะถามอีกเหรอคะ? คุณถังเพิ่งพูดไปไม่กี่ประโยค” จู่ ๆ เธอก็แย่งตอบกลับก่อน คำถามนี้เป็นคำถามที่น่าเบื่อมาก ความจริงแล้วเธอไม่อยากให้ถังซั่วตอบด้วยซ้ำ
ถ้าหากเขาเกิดพูดว่าเธอสวยขึ้นมาละก็ เขาได้มีปัญหาทางด้านความรู้สึกเหมือนจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆ นี่มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยด้วยซ้ำ
“เธอพูดก็มีเหตุผลดี!” เธอก้มหน้าลงกินขนมเค้กต่ออย่างเอร็ดอร่อย “ที่จริงแล้วคำพูดของเธอก็ดูไม่เลวเหมือนกันนะ”
ดีกว่าเธอหลายเท่า เธอถูกเลี้ยงแบบเอาใจมาตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยขาดตกบกพร่อง เรื่องความสวยความงามยิ่งขาดไม่ได้ อยากได้อะไรก็ต้องหามาให้ได้ อีกทั้งเธอจบมาสองปีแล้วแต่ยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง แม้ว่าจะทำงานกับตระกูลถัง แต่ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่
