านั้น
เธอยิ้มโดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป สายตาของเธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับเฉาลี่เฟย เหมือนว่าเธอไม่รู้จักชายคนนั้นที่เธอเห็นแค่ครึ่งหน้า
“คุณถังคะ คุณรู้จักผู้ชายคนนั้นหรือเปล่าคะ?” สายตาเธอมองไปที่พวกเขา
เฉาลี่เฟยเงยหน้าขึ้นดื่มไวน์ ใบหน้าและท่าทางของเธอดูมีความสุขกับการสนทนากับผู้ชายคนนั้นเป็นอย่างมาก
ถังซั่วหันหน้าไปมอง ช่างน่าเสียดายที่เขาเองก็ไม่รู้จัก
“สามารถเช็กได้”
“งั้นไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ” เธอยิ้มเล็กน้อย แม้อยากจะรู้แต่ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาเป็นคนเช็ก ถึงคนตรงหน้าอยากจะช่วยเธอก็ตาม
ชายคนนั้นเพิ่งอยู่กับเฉาลี่เฟย พวกเขามาเจอกันที่นี่ ความจริงแล้วน่าจะมีจุดประสงค์อยู่
ในขณะที่เขาคิดอยู่นั้น ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นมองเขา “ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ”
เธอมาบ้านพักของโอวหยางลี่อยู่หลายครั้ง ล้วนคุ้นเคยกับห้องน้ำเป็นอย่างดี
หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำก็บังเอิญเจอเหลียวเว่ยที่ใบหน้าแดงก่ำ ทันทีที่เธอเดินเข้ามา สายตาของเธอก็มองมาเป็นระยะ ๆ คิดว่าเธอเป็นโอวหยางลี่เสียอีก
เธอเดินผ่านเหลียวเว่ยออกไปโดยไม่สนใจ เหลียวเว่ยหันกลับมาและเดินตามหลังเธอออกไป ก่อนจะพูดขึ้นว่า “พวกเราไปเดินเล่นด้านนอกกันหน่อยไหม”
“ระหว่างเราสองคนถือว่าไม่ได้มีเรื่องให้คุยกันเท่าไร” เธอเพิ่งรับปากกับจิ่งเป่ยเฉินไปว่าจะไม่อยู่ห่างสายตาของเขา แต่สำหรับห้องน้ำถือว่าไม่นับ
“เธอเพิ่งถามถังซั่วไปไม่ใช่เหรอว่าผู้ชายคนนั้นเ
