ป็นใคร? ฉันจะบอกเธอเอง” เหลียวเว่ยยิ้มอย่างลำบากใจ เธอมองเห็นอันโหรวเดินเข้ามาจึงรีบเดินตามเข้ามาทันที
“ฉันอยากรู้ก็สามารถเช็กดูเองได้ คุณนายโอวหยางไม่ต้องมาเสียเวลากับคนอย่างฉันหรอกค่ะ ฉันไม่ได้สนใจอะไรในตัวประธานโอวหยางเลย แม้เขาจะดีกับฉัน แสดงความเป็นธรรมกับฉัน ฉันก็ไม่ยอมลดตัวไปอยู่ชายกระโปรงของคุณหรอก” เธอเงยหน้าขึ้นมองแว่นตาอันใหญ่ของเธอ “แม้ฉันจะสวมแว่นตาแต่ก็ไม่ได้ตาบอด ระหว่างจิ่งเป่ยเฉินกับโอวหยางลี่ ฉันต้องเลือกคนของฉันแน่นอนอยู่แล้ว ฉันพูดแบบนี้คุณนายโอวหยางเข้าใจหรือเปล่าคะ?”
“ฉันไม่สนใจกับตำแหน่งของเธอหรอกนะ ฉันช่วยก็เพราะอยากช่วยเธอเท่านั้น” เธอเองก็ไม่อาจทนดูเฉาลี่เฟยได้ หากมีคนต้องการจัดการเฉาลี่เฟย เธอก็ยินดีช่วยอยู่แล้ว!
แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เธอมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ หรืออาจจะไม่จำเป็นต้องสู้กับเฉาลี่เฟยก็ยังได้ เธอยังหวังให้ความสัมพันธ์ระหว่างลูกสะใภ้กับแม่สามีเป็นไปได้ด้วยดี
อันโหรวกระตุกยิ้มมุมปาก “คุณนายโอวหยาง คุณทำแบบนี้ท่านประธานโอวหยางรู้เรื่องไหมคะ?”
“เรื่องของเหอเหมียวเธอเองก็รู้ เขาออกไปมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นมาสองวันแล้ว ฉันอยากสั่งสอนเขาก็ถือเป็นเรื่องปกติ!” เธอมองคนที่เดินเข้าออกไปมาจากด้านนอก “คนเยอะแยะแบบนี้ หรือเธอกลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอ?”
อันโหรวกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เกิดหัวร้อนในที่มืดแบบนี้จะทำยังไง?
เธอเดินกลับไปที่ห้องโถง จิ่งเป่ยเฉินก
