รวเสียจริง ๆ
“ประธานโอวหยางภรรยาคุณอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ แต่กลับมองผู้หญิงของผมด้วยสายตาแบบนั้น ดูไม่ค่อยให้เกียรติกันเลยนะ” จิ่งเป่ยเฉินหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาก่อนจะโอบเอวของเธอและพาเธอเดินออกไป เมื่อครู่นี้ตอนเขายกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มก็เหลือบสายตาเห็นถังซั่วที่อยู่ที่นี่พอดี
อีกอย่างเขาเองก็ไม่ต้องการให้โอวหยางลี่มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น ดูแล้วมันน่าหงุดหงิดมาก
เธอเดินตามจิ่งเป่ยเฉินไปทุกที่ และทุกที่ที่เธอไปสายตาก็ล้วนแล้วจับจ้องมาที่เธอ มีทั้งแขกบางคนที่เธอรู้จักและคนที่เธอไม่รู้จัก ส่วนทางด้านเฉาลี่เฟยก็กำลังพูดคุยอยู่กับเยี่ยนเยี่ยน ผู้หญิงที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างหรูหรา ท่าทางของเธอนั้นดูหยิ่งยโสไม่มีเปลี่ยน ท่าทางยังคงแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเสแสร้งเหมือนเช่นเคย
แม้จะผ่านมาแล้วตั้งห้าปี แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย ยกเว้นร่องรอยตีนกาบนใบหน้าที่ปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย แต่ส่วนอื่น ๆ ดูแล้วก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก
“พี่เฉิน!” เสียงของถังซือเถียนดังขึ้น เธอรีบเบือนหน้าหนีจากจุดที่ผู้คนจ้องมองทันที
“ฉันบอกไปแล้วว่ายังไงก็ต้องได้เจอพี่เฉิน!” ถังซือเถียนมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มแย้ม แต่เมื่อเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา ใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มก็ค่อย ๆ หดลงอย่างเห็นได้ชัด
