เพียงดื่มไวน์ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ
“ฉันคิดอยากจะไปถามพี่เฉินอีกครั้ง เพราะดูแล้วก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมพี่เฉินถึงได้มาชอบคนอย่างเธอได้กัน” ถังซือเถียนพูดอย่างไม่พอใจออกมาอีกครั้ง
ครั้งนี้อันโหรวหันหน้าไปมองเธอ ก่อนจะยิ้มและพูดขึ้นว่า “คุณหนูถัง มีคำพูดหนึ่งที่เรียกว่าความรักมักทำให้โลกกลายเป็นสีชมพู เข้าใจหรือเปล่า? ไม่ว่าฉันจะดูน่าเกลียดสักแค่ไหน แต่เขาก็ยังชอบอยู่ดี ไม่ว่าเธอจะสวยสักแค่ไหน เขาก็ไม่ชอบเธออยู่ดี ความงามของเธอเป็นเพียงความเย้ายวนในสายตาของเขาก็เท่านั้น ส่วนอื่น ๆ ก็ไม่มีอะไรที่เขาชื่นชอบเลย”
ยิ่งไปกว่านั้นจิ่งเป่ยเฉินที่มีสภาวะจดจำใบหน้าผู้หญิงไม่ได้ เธอคิดว่าจนถึงตอนนี้เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใบหน้าของถังซือเถียนเป็นยังไง
“ความรักมักทำให้โลกกลายเป็นสีชมพูอย่างนั้นเหรอ? พี่เฉินตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นแล้วงั้นเหรอ? แล้วจะมาชอบเธอตอนไหนกัน ในเมื่อเขารู้อยู่แล้วว่าหน้าตาเธอนั้นเป็นยังไง! คงไม่ใช่พอเห็นแล้วคิดว่าเธอเป็นทูตสวรรค์ลงมาหรอกนะ!” ถังซือเถียนเอ่ยปากพูดอย่างไม่พอใจ เมื่อมองเธอใกล้ ๆ และฟังเสียงอันแหบแห้งของเธอแล้วไม่เพียงแต่น่ารำคาญเท่านั้น เพราะสำหรับตัวเธอนั้นยิ่งฟังยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมากขึ้นเรื่อย ๆ
