่าทางลึกลับ
อันโหรวยังคงเหลือบสายตามองไปยังห้องโถงที่จัดงานเลี้ยง เมื่อเทียบกับสิ่งของที่อยู่ในมือของเธอแล้ว คนพวกนี้ที่มา ๆ ไป ๆ อาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในปีนั้นก็ได้ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกสนใจมากขึ้น
ถังซือเถียนปัดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นสองสามรอบ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเธอ “นี่ไง เธอชัด ๆ!”
อันโหรวเหลือบมองไปที่ด้านข้างใบหน้าที่สวยงามและน่าดึงดูดบนหน้าจอที่ปรากฏขึ้น ดูเหมือนรูปถ่ายที่เธอยื่นมานั้นจะเป็นรูปภาพเมื่อหกเจ็ดปีก่อน ตอนนั้นใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย เธอที่อยู่ในสนามแข่งม้าและมีม้าอยู่เป็นฉากหลัง ผมสีดำปลิวไสวไปตามแรงลม ใบหน้าที่เผยในรูปเป็นรอยยิ้มที่งดงามไม่ใช่น้อย
ภาพนี้น่าจะเป็นภาพที่โอวหยางลี่หามา ในตอนนั้นพวกเขาไปขี่ม้าที่สนามด้วยกัน
“เธอหมายความว่าผู้หญิงที่ประธานจิ่งชอบมาโดยตลอดเป็นเธออย่างนั้นเหรอ?” อันโหรวถามด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มในครั้งนี้แฝงไปด้วยความเบิกบาน
“ใช่สิ!” ถังซือเถียนตอบพลางรีบเก็บโทรศัพท์มือถือกลับมา ก่อนที่ตัวเองจะก้มมองไปยังหน้าจอ
“แล้วเธอสงสัยอะไรเหรอ?”
“เธอไปแล้ว ฉันก็ไม่ติดหรือสงสัยอะไรหรอก แต่ว่าทำไมยิ่งดูฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าพวกเธอนั้นคล้ายกัน แต่ยังไงฉันก็ดูเหมาะสมกับพี่เฉินมากกว่าอยู่แล้ว! เธอเป็นแค่แม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เหรอ ทำไมกัน?” เธอเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม
เธอเริ่มรู้สึกขี้เกียจตอบคำถามที่ดูโง่เขลาพวกนี้มาก ๆ จึงทำ
