ิบตาก็ถึงงานวันเกิดของเฉาลี่เฟย อันโหรวนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง กำลังตั้งใจแต่งหน้าอย่างจริงจัง
จิ่งเป่ยเฉินที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วยืนอยู่ด้านหลัง พลางมองเธออย่างไม่กะพริบตา ราวกับว่าเขาชื่นชมเครื่องสำอางที่ทำให้เธอสวยและงดงามได้ขนาดนี้
เขามองใบหน้าขาว ๆ ที่เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เริ่มซีดเซียวเล็ก ๆ ของเธอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “เธอดูดีมากเลย ก่อนหน้านั้นที่อยู่ในทีวี ดูไปแล้วใบหน้านี้แทบจะละลายได้เลย”
“ฉันจะต้องเอาของพวกนี้ไปทิ้งแน่!” ถ้าหากครั้งแรกที่เขาพาเธอไปด้วย เขาล้างเครื่องสำอางบนใบหน้าเธอออกและทำการแต่งหน้าใหม่ ตอนนั้นก็จะรู้ว่าเป็นเธอ
เธอเหลือบมองเขาผ่านกระจกและทาแป้งรองพื้นต่อ “ยี่ห้อเครื่องสำอางนี่ไม่เลวเลยนะ ดูเป็นธรรมชาติมากเลย”
“เธอใช้ของที่ฉันซื้อให้ด้วยเหรอ” เขาเดินมาด้านหน้าและมองไปที่เครื่องสำอางบนโต๊ะ เป็นเครื่องสำอางของเขาจริง ๆ
“ใช้ไม่ได้เหรอ?” เธอไม่ได้มองเขา แต่ยังคงมองตัวในกระจกอยู่
“ได้สิ” เขาต้องดูแลเธออย่างดี ไม่ให้ใบหน้าเธอโดนน้ำ
หลังจากที่พวกเขาออกไป คงต้องให้คนมาเปลี่ยนเครื่องสำอางของเธอ ไม่อย่างนั้นหากถูกเธอจับได้ วันที่เขาต้องทุกข์ทรมานได้มาถึงแน่
เธอสวมชุดราตรีสีม่วงและยังคงแต่งหน้าบาง ๆ แบบเดิม ผมของเธอถูกม้วนเป็นลอนและปล่อยให้พลิ้วไปตามธรรมชาติ ทำให้ดูมีเสน่ห์และสวยงามเป็นอย่างมาก
จิ่งเป่ยเฉินสวมชุดสูทสีดำและผูกเนกไทสีม่วง อันโหรวมองอย
