นก็ไม่เคยให้เธอได้ลงสนามเพื่อเล่นด้วยอีกเลย
เมื่อเริ่มต้นเกมแรก เธอก็เป็นฝ่ายชนะเสียแล้ว
ชายทั้งสองคนมองไปที่เธอ ก่อนจะเอาเงินที่อยู่ด้านข้างยื่นให้กับเธอ ฝ่ายตรงข้ามเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟแท้ ๆ กลับมีความสามารถล้มไพ่และเอาชนะไปเสียได้ ระหว่างรอสับไพ่อยู่นั้น พนักงานก็ได้เริ่มแจกไพ่ให้กับพวกเขาอีกครั้ง
ภายในเกมที่สอง เธอก็เป็นฝ่ายชนะอีกครั้ง
“แม่หนู ทักษะเธอไม่เลวเลยนี่!” ชายที่อยู่ทางด้านขวาเหลือบมองมาที่ตัวเธอ มือขวาของเขานั้นกำลังโอบหญิงสาวที่ดูมีเสน่ห์ไว้อย่างแนบแน่น
“นิดหน่อยค่ะ” เธอยิ้มอย่างอ่อนหวานและถ่อมตน
เพียงแต่หลายเกมต่อมา ไม่ว่าจะเป็นเจ้ามือหรือจะเป็นผู้ท้าชิง เธอล้วนแล้วเป็นฝ่ายชนะทั้งสิ้น
เอาจริง ๆ เธอเองก็ไม่ได้เล่นมานานแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจเหมือนกัน
ในที่สุดหานเซียวก็ได้เอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เล่นมา แต่ก็มีเพียงสองคำที่เรียบง่ายพูดมาสั้น ๆ ว่า “เคยเรียน?”
“เปล่าค่ะ แค่โชคช่วยเท่านั้นเอง” เธอมองไปที่ไพ่ที่อยู่ในมือของเธอและคิดว่ามันดูไม่เลวจริง ๆ
เธอส่งไพ่ที่อยู่ในมือออกไปตรงหน้าของหานเซียวและพูดว่า “อยากจะลองดูหน่อยไหมคะ?”
ทั้งสองคนมองไปที่พวกเขา ราวกับว่าพวกเขารอการพ่ายแพ้ของเธอ แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องประหลาดใจก็คือทันทีที่เขาเอื้อมมือไปเปิดไพ่ที่อยู่ในมือของเธอนั้นก็ถึงกับต้องผงะ
“ลูกพี่ พวกเราควรที่จะชนะได้แล้วนะ!”
“ใช่แล้ว! นี่เธอ
