ตอนที่ 225 เอาเงินนั้นไปเลี้ยงข้าวคุณละกัน
“คุณเพิ่งเลิกงานเหรอ?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ค่ะ!” เธอเพิ่งคิดได้ว่าคนคนนี้เป็นผู้ชายที่เข้ามาภายในห้องครั้งแรก
สักพักเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมกับเสียงด่าทอ ทันใดนั้นหัวใจเธอก็เต้นอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที
เมื่อครู่ที่หนีออกมาได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ถ้าครั้งนี้ถูกพวกเขาจับได้อีกละก็ หนีครั้งต่อไปก็คงไม่ง่าย
“ขึ้นมาสิ!” ทันใดนั้นเสียงของเขาก็ดังขึ้น
เธอรีบเปิดประตูเบาะหลังก่อนจะเข้าไปในรถทันที ก่อนที่รถก็เคลื่อนผ่านพวกเขาไป เธอค่อย ๆ ก้มตัวลงและหลบจากสถานการณ์ที่น่ากลัวนั้น
อันจวินเซวี่ยนมองเธอผ่านกระจกหลัง ก่อนจะเหลือบมองไปที่กระจกขวา ชายสองคนในชุดสูทตอนนี้เหมือนกำลังจะเดินเข้าไปข้างใน และภาพเมื่อครู่นี้ราวกับว่ากำลังออกตามหาใครบางคนอยู่
รถเคลื่อนตัวไปบนถนนด้วยความเร็วคงที่ เธอค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นมา ก่อนจะควักเอาแบงก์ร้อยหยวนห้าใบยื่นให้กับเขาและพูดว่า “ขอบคุณที่ช่วยฉันนะคะ ถ้าตามหลักแล้วควรเป็นฉันที่เลี้ยงข้าวคุณ เพียงแต่ว่าตอนนี้ฉันยุ่งมาก ถือซะว่าเป็นเงินเลี้ยงข้าวคุณ”
“คุณนี่ช่าง……..เกรงใจเกินไปแล้ว” อันจวินเซวี่ยนไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี ก่อนจะค่อย ๆ จอดรถใกล้ ๆ ต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า
“ก็สมควรแล้วค่ะ” เธอวางเงินไว้ตรงที่วางของด้านข้างคนขับรถ จากนั้นก็รีบลงจากรถและออกไปทันที
เธอเหลือบมองมาด
