ูเวลา นี่ยังไม่ใช่เวลาเลิกงาน เธอจึงรีบแต่งหน้ากลับไปเป็นแบบเดิมและกลับไปยังบริษัทจิ่ง
เมื่อมาถึงบริษัทและเดินเข้าไปในห้องสำนักงาน เธอก็ทำท่าเหมือนเพิ่งเดินออกมา
แต่ใครจะบอกเธอได้ว่าทำไมบิ๊กบอสของเธอนั้นถึงไม่อยู่ที่ห้องทำงานของตัวเอง แต่กลับมาอยู่ที่ห้องทำงานของเธอแบบนี้
“Oh! no! การโดดงานคงไม่ใช่ว่าถูกจับได้ใช่ไหม?” เธอเดินเข้ามาพร้อมกับถุงที่อยู่ในมือ
จิ่งเป่ยเฉินได้ยินเสียงของเธอที่ดูไม่ค่อยพอใจ ก่อนที่ใบหน้าที่เย็นชาจะแสดงสีหน้าความจริงจังออกมา เขาเหลือบมองเธอทั่วทั้งตัว เมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไร ในใจของเขานั้นก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ทั่วทั้งร่างก็ยังคงเผยความเย็นชา และดูไม่พอใจกับการกระทำของเธอเป็นอย่างมาก
“ไปไหนมา?” เขาเอ่ยถามอย่างเย็นชา
เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ เมื่อเขาถามคำถามพวกนี้ หลินจือเซี๋ยวที่น่าจะช่วยเธอปกปิดคงถูกเปิดโปงแล้วแน่ ๆ
บิ๊กบอสที่น่าเบื่อเสียขนาดนี้ ย่อมต้องรู้จักนิสัยของพนักงานแน่ ๆ ว่าเป็นของจริงหรือของปลอม
“ออกไปเดินเล่นมารอบหนึ่ง และก็เอาของขวัญติดมือมาให้นายด้วย” เธอยื่นถุงดำออกไปให้เขาตรงหน้า
ทันใดนั้นถุงในมือก็ถูกใครบางคนแย่งไป ฉีเซิงเทียนมองเธอด้วยสีหน้าและแววตาที่ดูจริงจัง “เลขาอัน ครั้งหน้าอย่าออกจากบริษัทไปไหนอีก อีกอย่างเอาของขวัญให้พี่เฉินคนเดียวได้ยังไง? ต้องมีส่วนแบ่ง!”
พรึ่บ! ฉีเซิงเทียนกางถุงในมือออก ก่อนจะเทลงบนโต๊ะทำงาน เธอเห
