ลือบมองตัวอักษรสามคำ ‘ถุงยางคุมกำเนิด’ ที่ร่วงหล่นลงมา ทันใดนั้นก็คิดอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปทันที
จิ่งเป่ยเฉินมองของที่กระจายอยู่บนโต๊ะ ใบหน้ากลับแสดงอาการสงบนิ่งและเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบว่า “เสแสร้งเก่งดีนี่!”
“แฮ่ม ๆ! พี่เฉิน ควรแบ่งปันกันหน่อยสิ!” ฉีเซิงเทียนหยิบไปกล่องหนึ่ง ก่อนที่จะโยนมันไปที่ด้านหลังอันโหรวและพูดว่า “หลินจือเซี๋ยว นี่ส่วนของเธอ”
หลินจือเซี๋ยวที่เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าห้องก็เผลอรับแบบงง ๆ เมื่อครู่คิดจะเอ่ยคำพูดของตน แต่เมื่อเห็นของในมืออย่างชัดเจน เธอก็ทำท่าตะกุกตะกักและพูดว่า “ฉัน…ยังไม่มีแฟนเลยค่ะ”
“แล้วมีปัญหาตรงไหน ให้พี่ชายจะใช้กับเธอเอง!” ฉีเซิงเทียนรีบหยิบอีกกล่องขึ้นและโบกไม้โบกมือไปมาตรงหน้าของอันโหรวและพูดว่า “คนเห็นก็ต้องมีส่วนแบ่ง!”
“ฉันไม่อยากใช้มันกับคุณหรอกนะคะ!” หลินจือเซี๋ยวรีบวิ่งเข้ามาในห้อง ก่อนจะวางของลงบนโต๊ะเหมือนเดิม เธอไม่กล้าแตะต้องของของบิ๊กบอสหรอก
“หลินจือเซี๋ยวเธอนี่ไม่รู้จักของดีเลยนะ!” ฉีเซิงเทียนส่ายหน้าอย่างผิดหวังและมองเธอที่เดินหนีออกไป
ฉีเซิงเทียนจึงเดินออกไปบ้าง แต่ก็ไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องอย่างรุนแรง เมื่อครู่บรรยากาศค่อนข้างแปลกพิกล แต่ตอนนี้กลับดูแปลกกว่าเดิมเสียอีก
เธอคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินต้องถามเธอต่อแน่ว่าเธอไปไหนมา บังเอิญว่าเมื่อคืนพวกเขาได้ปรึกษากันสักพักแล้ว เพราะงั้นการซื้อของพวกนี้ติดไม้ติดมือเป็นของขวัญก็ถือเป
