็นข้ออ้างที่ดีไม่ใช่น้อย
แต่การที่ถูกฉีเซิงเทียนทำแบบนี้ ต่อไปเธอจะทำหน้ายังไงเวลาเจอเขา คงรู้สึกอึดอัดและกระอักกระอ่วนไม่ใช่น้อย
และหลังจากนี้ถ้าหากเจอหน้าฉีเซิงเทียนกับหลินจือเซี๋ยว เธอจะทำหน้ายังไงดี!
จิ่งเป่ยเฉินกวาดตามองไปยังกล่องสีฟ้า กล่องสีดำ และกล่องสีแดงที่กระจัดกระจายอยู่ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ของพวกนี้…..เธอคิดจะใช้มันอีกนานแค่ไหน?”
นี่คือประเด็นอย่างนั้นเหรอ?
เธอรีบเดินเข้าไปเก็บกระเป๋าและข้าวของอย่างรวดเร็ว “นี่ถือว่าเป็นความผิดของฉีเซิงเทียนที่มาแย่งของของนายไป”
“หรือเธอจะหมายความว่าให้ฉันเอาของกลับคืนมา? ใช่……หรือเปล่า?” เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะเดินออกไปข้างหน้าและพูดเบา ๆ ว่า “ฉันจะบอกว่าเธอขอให้ฉันไปเอาคืนมานะ”
คนคนนี้คิดอยากจะทำให้เธอขายหน้าหรือยังไง?
“ไม่ต้องไป!” เธอยื่นถุงที่ใส่กล่องถุงยางเอาไว้ข้างในไปให้เขา ก่อนจะพูดว่า “เอาไป! ที่เหลือทุกอย่างเป็นของนายหมด!”
จิ่งเป่ยเฉินจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของเธอ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มลึก ทั้งตัวกลับมีกลิ่นบุหรี่และกลิ่นแอลกอฮอล์อยู่เต็มไปหมด
ดูคล้ายกับว่าเป็นกลิ่นของผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคย
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้พวกนี้ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็ฉายแววที่ดูอันตรายออกมา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับริมฝีปากบาง ๆ ของเขาเข้าไปใกล้ ๆ หูของเธอ “เธอยังไม่บอกเลยนะว่าเธอไปไหนมา”
เรื่องของหานเซียวไม่มีอะไรที่สามารถปิ
