บหน้า เป็นไปเพราะคุณหมอศัลยกรรมให้เหมือน ๆ กัน ดูแล้วเหมือนใครเหรอคะ?”
“ท่าทีอารมณ์เองก็คล้ายกัน” ประโยคของหานเซียวที่เอ่ยขึ้นมาอีกนั้นทำให้เธอยิ่งประหลาดใจมากขึ้นกว่าเดิม
อารมณ์มันไม่ใช่สิ่งที่จะศัลยกรรมได้แต่อย่างใด
เธอมองไปที่ใบหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง ชายที่อายุประมาณห้าสิบปี ภายใต้แสงสีน้ำเงินที่สาดส่อง ทำให้ใบหน้าของเขาที่เผยออกมานั้นดูดีไม่ใช่น้อย เพียงแต่ริ้วรอยที่มุมของตาและหน้าผากของเขาก็บ่งบอกได้ว่าเขานั้นไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว
ตั้งแต่เด็กที่คล้ายกับแม่ของเธอ ดูฉลาด สุขุม และดูงดงาม
หรือว่าพวกเขาจะรู้จักกันจริง ๆ
“ฉันแต่งหน้าค่ะ” เธอฝืนเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบไพ่ที่อยู่บนโต๊ะและยื่นให้เขาตรงหน้า นิ้วมือของเธอนั้นดูสั่นเล็กน้อย
ถ้าหากเขารู้จักกับแม่ของเธอจริง ๆ ดูเหมือนว่าแม้กระทั่งเขาเองก็อาจจะไม่รู้ว่าเธอนั้นอยู่ที่ไหน ในปีนั้นเหตุการณ์ในครั้งนั้นเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างนั้นเหรอ
“อา…..” ทันใดนั้นร่างของหานเซียวก็กระตุกราวกับถูกคำสาป ตัวเขาร่วงหล่นลงจากโซฟา มือที่ถือไพ่อยู่นั้นกระจัดกระจายไปทั่ว มือซ้ายกุมที่หน้าอกของตัวเองด้วยท่าทีเกร็งไปทั่วทั้งตัว
“ยา ยา…….” ตัวของเขากระตุกขึ้น ภายในห้องส่วนตัวจึงวุ่นวายขึ้นมาทันที ผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่างก็กรีดร้องออกมา
“ยา!” เธอหันมองไปที่ชายสองคนที่เหลือและพูดว่า “พวกคุณไม่มีเหรอคะ?”
เธอไม่ได้สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะนั่งยอง
