เพื่อ?”
รอยยิ้มบนหน้าของเธอยิ่งเพิ่มมากขึ้น ในความเป็นจริงแล้วเธอรู้สึกประหม่าไม่ใช่น้อย กว่าจะได้เบาะแสอะไรมันช่างยากเย็นเสียจริง ๆ และเบาะแสนั้นกำลังจะถูกตัดขาดลงไปต่อหน้าของเธอ
“ฉันแค่คิดอยากปกป้องตัวเอง พวกคุณจะเป็นอะไรหรือยังไงฉันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อมองไปยังหานเซียวที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง ก่อนจะเอ่ยปากพูดว่า “เขาฟื้นแล้ว!”
ทั้งสองคนรีบเดินเข้าไปหาหานเซียวในทันที เธอจึงรีบเปิดประตูออกไป แต่ขณะที่เปิดประตูนั้นเอง บอดี้การ์ดที่อยู่ตรงประตูก็หายไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมตอนคนออกมากันเยอะขนาดนั้นถึงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับแต่อย่างใด
เธอไม่ได้ขึ้นบันได แต่กลับเปิดประตูไปที่ห้องข้าง ๆ ทันที เธอรีบสวมเสื้อผ้าของบริกรอย่างใจเย็นและทำท่าเก็บกวาดโต๊ะ โดยไม่ทำท่าทีน่าสงสัยแต่อย่างใด
มีกล้องวงจรปิดอยู่บริเวณทางเดิน เธอรู้สึกว่าถ้าเธอปรากฏตัวออกไปละก็ มีแต่จะถูกจับทั้งเป็นได้แน่ ไม่ว่าจะเป็นแก้วใหญ่แก้วเล็กต่างก็มีลายนิ้วมือของเธออยู่ ถ้าหากทั้งสองคนนั้นเข้าไปรายงานและอธิบายให้กับพี่ชายของพวกเขาฟังละก็ เธอจะกลายเป็นแพะรับบาปขึ้นมาทันที
แต่เมื่อได้ยินเสียงประตูที่ห้องข้าง ๆ เธอก็ทำท่าหยิบกระดาษออกมาสองสามแผ่นและเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างใจกล้า เพื่อที่จะเช็ดลายนิ้วมือของเธอออกจากแก้วอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไปท
