นนี้หน่วนหน่วนนอนคนเดียวได้ไหม ถ้าหากหนูกลัวละก็ ให้คุณน้าไปอยู่ด้วยดีไหม” ที่นี่มีคนรับใช้อยู่เยอะ การดูแลเด็กเพียงแค่คนเดียวจึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเท่าไรนัก
หน่วนหน่วนหันหน้าไปมองก่อนจะครุ่นคิดและพูดขึ้นว่า “หนูนอนคนเดียวได้นะ พ่อจ๋า! หนูจะให้ยืมแม่จ๋านะคะ! หนูอยากมีน้องสาวและก็น้องชาย ถ้าเป็นแฝดยิ่งดีไปเลยค่ะ!”
“ได้ครับ” จิ่งเป่ยเฉินลูบผมของเธอด้วยความรู้สึกปีติยินดี
อันโหรวเบ้ปากอย่างควบคุมไม่ได้โดยทันที อะไรจะมีความสุขขนาดนั้นกัน?
เธอไม่อยากจะมีลูกที่ชื่อเส้อเส้อ[3]หรอกนะ!
ทั้งสองคนยังคงพูดต่อไป ส่วนเธอก็ไม่คิดจะสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไร ก่อนจะจับมือเล็ก ๆ ของหยางหยางขึ้นมาและพูดว่า “หยางหยาง พรุ่งนี้ไปโรงเรียนอนุบาลแล้ว จะต้องปกป้องน้องสาวให้ดี ๆ รู้ใช่ไหมคะ?”
“อืม” เธอทนไม่ได้ที่จะต้องส่งเขาไปโรงเรียนอนุบาล
จริงอยู่ที่หยางหยางนั้นเป็นเด็กที่ฉลาด จะไปโรงเรียนหรือไม่ไปก็ยังได้ เพราะเขานั้นชอบที่จะเรียนรู้อยู่แล้ว เพียงแต่หน่วนหน่วนนั้นไม่ได้ชอบการเรียนมากขนาดนั้น ถ้าหากได้ไปโรงเรียนอนุบาล เธอเองก็จะตั้งใจเรียนตามเวลาคาบเข้าเรียนปกติ
อีกอย่างเธอเองก็ไม่อยากจะให้พวกเขาพลาดช่วงเวลาของการใช้ชีวิตในโรงเรียนอนุบาล พวกเขายังเป็นแค่เด็ก ควรที่จะได้ใช้ชีวิตตามสังคมปกติที่คนอื่นเขาทำกัน
เธอรู้สึกสับสนเสียจริง ๆ
“โหรวโหรว ให้พวกเขาขึ้นไปนอนกันเถอะ” เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น เขาก็อุ้มหน่วนหน่วน
