ขึ้นไว้ในอ้อมแขนทันที
“ไปกันเถอะ!” เธอจับมือหยางหยาง ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยและกระซิบบอกไปว่า “ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นละก็ อย่าลืมโทรหาแม่จ๋านะรู้ไหม? ถ้าหากแม่จ๋าไม่ได้รับโทรศัพท์ก็ให้โทรหาพ่อเขา พ่อเขาเป็นห่วงพวกหนูเหมือนกัน ไม่อยากให้พวกหนูต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“อืม” หยางหยางยังคงเงียบปากและพูดอยู่ในลำคอ ความรู้สึกขัดแย้งที่แม่ของตนเองมีมากเกินไปจริง ๆ ก่อนจะพูดต่อว่า “ผมจำได้”
“เด็กดี!” เธอมองเขาด้วยความรัก
หลังจากที่ดูแลเด็กน้อยทั้งสองคนเรียบร้อย พวกเขาทั้งสองคนก็ลงมาชั้นล่าง
“โรงเรียนอนุบาลจะปลอดภัยหรือเปล่า?” เธอรู้สึกเป็นกังวลจริง ๆ
“ไม่มีอะไรหรอก” จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาใกล้ ๆ เธอ พร้อมกับโอบไปที่เอวของเธอและเดินลงไปชั้นล่างพร้อม ๆ กัน “ขับรถเข้าไปได้ จากนั้นก็รับกลับมาก่อน อีกอย่างครูที่โรงเรียนคงไม่กล้าคิดจะทำอะไร พวกเขาเป็นแค่เด็กกันอยู่เลย”
“ก็เข้าใจได้!” เธอพยักหน้า แค่หยางหยางและหน่วนหน่วนไม่ถูกรบกวนชีวิตประจำวันของพวกเขาก็เพียงพอแล้ว
ช่วงนี้ข่าวของจิ่งเป่ยเฉินร้อนแรงมากจริง ๆ!
“เมื่อครู่ที่หน่วนหน่วนพูด เธอได้ยินแล้วใช่ไหม……….”
“ฉันไม่ได้ยิน!” เธอตอบโต้กลับ พลางส่ายหน้าไปมาด้วยความรวดเร็ว
“งั้นฉันจะบอกให้เธอฟังเอง” เมื่อทั้งสองคนเดินลงมาชั้นล่าง จิ่งเป่ยเฉินก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอและพูดว่า “มีลูกแฝดอีกสองคนไง”
“ทำไมไม่พูดไปเลยว่าให้ตั้งชื่อเส้อเส้อ?” เธอ
