ไม่คิดอยากจะให้กำเนิดเลยสักคนตอนนี้
“ดูเหมือนเธอจะชอบชื่อนี้นะ” เขารู้สึกว่าชื่อนี้เอาจริง ๆ ก็ไม่เลวนัก
เธอรีบเร่งฝีเท้าของตัวเองให้เร็วกว่าเดิม แต่เธอก็ไม่อาจสลัดชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอให้หลุดออกไปได้ ก่อนจะถูกลากให้เข้าไปในห้อง ตอนนี้เธอคล้ายกับลูกนกที่เข้ามาในกรงขัง ถูกคุมขังไม่อาจหลบหนีจากเขาไปได้แล้ว
ใบหน้าที่หล่อเหลากำลังมองตรงมาที่ใบหน้าของเธอ เธอยื่นมือออกไปเพื่อหวังที่จะปัดป้อง “ถ้าต้องมีลูกอีก! เรื่องหลาย ๆ อย่างที่มีให้ทำก็เยอะเกินไปจริง ๆ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้คิดเรื่องครอบครัวมาก่อน ฉันแบ่งพลังไปจัดการเรื่องพวกนี้ไม่ไหวหรอก อีกอย่างเรื่องที่บ้านของฉันก็ต้องรีบคลี่คลายให้ไว ๆ ไว้ถึงตอนนั้นฉันจะฟังคำพูดนายอีกครั้งหนึ่ง”
เธอกะพริบตาและเริ่มทำตัวออดอ้อนเขา “ได้ไหมคะ! สามีขา……”
เขาพยักหน้า แต่วินาทีต่อมาเขาก็เอนตัวไปโอบเอวของเธออีกครั้ง มือเธอผ่อนคลายจากการปัดป้องเขามาสักพักก็ถูกเขาฉวยโอกาสโอบไปที่ตัวเธอ พลางเอามือโอบที่คอของเธอก่อนจะพูดว่า “พรุ่งนี้ไปลงมือกำจัดกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปกันเถอะ!”
“ไม่ได้! ฉันรู้ว่านายร้ายกาจ แต่นายก็ยังไม่รู้ความจริงที่ชัดเจนมากพอ เรื่องพวกนี้ปล่อยไปก่อนก็ได้ อย่าเพิ่งไปสนใจ!” ทันทีที่เธอพูดก็ถูกผลักจนล้มลงไปบนเตียงกว้าง
“เรื่องของเธอก็เหมือนเรื่องของฉันนั่นแหละ เธอบอกไม่ให้ฉันสนใจ?” เขาใช้แรงกดไปบนตัวเธออีกครั้ง ก่อนจะใช้นิ้วหมุนวนไปที่ผมที่กระเซอะกระเ
