ตอนที่ 220 เด็กผู้ชายที่อ่อนแอเกินไป
“แม่จ๋ากับน้องสาว พ่อจะปกป้องเอง ส่วนเราดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยโดยไม่ได้หันกลับไปมอง อันหยางที่อยู่ด้านหลังกำหมัดเล็ก ๆ ขึ้นมา
“ทำไมนายต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กด้วย นายคิดว่าทุกคนเขาจะเหมือนนายหมดเลยหรือไง?” แม้ว่าเธอจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเด็กผู้ชายที่อ่อนแอเกินไป
ทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่าหยางหยางนั้นยังเด็กอยู่ และทุกครั้งเรื่องพวกนี้ก็แทบไม่จำเป็นต้องมาแก้ไขด้วยความรุนแรง
แต่ถึงอย่างไรตัวเองก็จำเป็นต้องปกป้องตัวเองให้ดี ๆ เสียก่อน
“ช่างดีจริง ๆ ที่ภรรยาของฉันเก็บความทรงจำในอดีตเอาไว้ในส่วนลึกแบบนี้” เขาอยากจะย่อตัวลงไปอุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมา แต่ทั้งตัวมีแต่เหงื่อจึงได้แค่เอ่ยพูดทักทายเท่านั้น “หน่วนหน่วน ไปกินข้าวเถอะ”
“รู้แล้วค่ะพ่อ!” หน่วนหน่วนไม่ได้อยากเป็นก้างขว้างคอแล้ว เธอจึงวิ่งไปทางหยางหยาง พลางจับมือหยางหยางและพาวิ่งออกไปด้วยกัน
“ให้หยางหยางไปจะไม่มีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?” เกี่ยวกับเรื่องอดีตในที่แห่งนี้ เธอไม่คิดอยากจะประทับร่องรอยความทรงจำไว้ที่นี่หรอกนะ
“เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว แน่นอนว่าไม่มีปัญหาหรอก ไปเถอะ กินข้าวกัน” ตอนนี้เขายังไม่ได้กินข้าวเลย
ในระหว่างอาหารเช้านั้น จิ่งเป่ยเฉินได้รับสายที่โทรเข้ามา ก่อนที่ใบหน้าที่เย็นชาของเขาจะเปลี่ยนไป
เธอวางถ้วยที่อยู่ในมือลง ก่อนจะเงยหน้ามองดูเขาที่ล
