ฮั่วต้องตาย]
“จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินโยนแท็บเล็ตลงบนเตียงในทันที “ทำไมยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอีก ไม่คิดจะออกไปเลยหรือไง?”
“ไปสิ!” หมินลี่ไม่ได้สนใจแท็บเล็ตที่ถูกโยนเข้าไปกระแทกตัวเอง ก่อนที่จะเปิดผ้าห่มออกและลุกขึ้นจากเตียงโดยทันที
จิ่งเป่ยเฉินดึงอันโหรวเข้าไปในอ้อมแขน ก่อนจะพาเธอหันไปทิศตรงข้ามกับเขา
“ใครเป็นคนทำกัน? มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?” เธอก้มศีรษะก่อนจะเอ่ยถาม
“ไม่หรอก” เขาเองก็รู้สึกได้ว่านี่น่าจะไม่ใช่ฝีมือของโอวหยางลี่
“บางทีเขาอาจจะทนต่อไปไม่ไหวจนเสียชีวิต” จู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขา “ฉันว่าเราไปถามสาเหตุจากหมอดีกว่านะ”
“รอก่อน ไว้ไปด้วยกัน” ก่อนหน้านี้ก็ช่างมันก่อนเถอะ ชายคนนั้นคงไม่อยากจะมาแบกรับเรื่องพวกนี้ไว้หรอก
เมื่อหมินลี่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไปพร้อมกัน ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องของคณบดีโรงพยาบาล
เมื่อคณบดีได้เห็นจิ่งเป่ยเฉินก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่งโดยทันที เขาขยับแว่นตาหลายรอบ รู้สึกหวาดหวั่นต่อชายที่อยู่ตรงหน้าค่อนข้างมาก “ประ…ประธานจิ่ง เชิญนั่งก่อนครับ!!”
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินนั่งลงตรงข้ามกับโต๊ะของเขา ขาทั้งสองของเขาไขว้กันอย่างเป็นธรรมชาติ แต่กลับไม่คิดจะเอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมา
คณบดีที่อยู่ด้านหลังเมื่อได้เห็นเขาแบบนั้นก็ตัดสินใจแล้วว่าครั้งนี้น่าจะปลอดภัยและไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ประธานจิ่ง คุณมาที่นี่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นง
