ั้นเหรอครับ? อาการป่วยของคุณชายหมินลี่เองก็ไม่ได้มีปัญหาร้ายแรง พวกคุณสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ตามสบายเลย” เขายกมือขึ้นมาเช็ดเม็ดเหงื่อเย็น ๆ ที่ไหลมาจากหน้าผาก
คนผู้นี้ยิ่งใหญ่ราวกับเทพเซียน! ล่วงเกินไม่ได้ อย่ากระตุ้นให้เขาโกรธจะดีที่สุด
“แน่นอนเรื่องออกจากโรงพยาบาลคุณไม่ต้องสนใจหรอก เพียงแต่ฮั่วตงเสียชีวิตในโรงพยาบาลของคุณเมื่อเช้า ข่าวลือกลับแพร่กระจายไปทั่วว่าเป็นฝีมือพี่เฉิน คุณเป็นคนจัดการเรื่องโรงพยาบาล ทางที่ดีรีบตามคนที่รับผิดชอบเรื่องพวกนี้มาจะดีกว่า ให้พวกเขามาอธิบายให้ชัดเจนว่าเขาตายได้ยังไง!” เสียงของหมินลี่ที่เอ่ยเริ่มดังมากขึ้น คำพูดของเขาแฝงไปด้วยพลังเสียจนคนแก่เฒ่าอย่างคณบดีได้ยินแล้วต้องตัวสั่นขึ้นมาทันที
เรื่องพวกนี้เขาเองก็รู้เรื่อง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินจะมาที่นี่ด้วยตัวเอง เขาจึงรีบโทรหาผู้ช่วยผู้จัดการหรือใครสักคนให้มาก่อน
ภายในห้องสำนักงานในตอนนี้ จิ่งเป่ยเฉินดูคล้ายกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของ เขาจ้องมองไปยังโต๊ะทำงานของเขา ราวกับว่าในหัวกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
อันโหรวมองไปรอบ ๆ ห้อง บรรยากาศดูสะอาดสะอ้าด บนผนังมีภาพวาดลายน้ำหมึกที่ดูเก่าแก่แขวนอยู่หลายภาพ ดูแล้วมีรสนิยมที่แปลกตามากจริง ๆ
ไม่นานเท่าไร ภายในห้องสำนักงานก็มีแพทย์และพยาบาลมากกว่าสิบคนเข้ามา จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนรักษาความแน่วแน่พลางมองไปที่โต๊ะทำงานเช่นเคย
หมินลี่เริ่มทนไม่ไหว เดินไปข้างห
