“คนที่อาจจะเกี่ยวข้องกับคดีก่อนหน้านี้ สามีใช้การไม่ได้ หาคนก็ไม่เจอ ฉันเลยต้องออกหน้าด้วยตัวเองนี่แหละ” เธอเอียงหน้ามองเขาอยู่เล็กน้อย ใบหน้าที่งดงามเล็ก ๆ ของเธอนั้นแสดงให้เห็นถึงความผิดหวัง
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัวอะไร ช่วงขณะนั้นเธอก็โดนเขากดลงไปที่เตียงทันที
เธอไม่ได้หมายถึงแบบนี้เสียหน่อย!
“จิ่งเป่ยเฉิน นายลุกขึ้นไปเดี๋ยวนี้!” เมื่อครู่เธอถูกดึงตัวเร็วจนเกินไป เธอจึงไม่รู้ว่าจะเขาโยนโทรศัพท์มือถือไปไว้ตรงไหน
“เด็กดี ดึกมากแล้ว ควรรีบเข้านอนนะ” เสื้อคลุมของเธอช่างเป็นอุปสรรคเสียจริง ๆ จะถอดยังไงดี!
คนที่ทับตัวเธออยู่นั้นค่อนข้างหนัก หนักเสียจนเธอไม่อาจจะขยับเขยื้อนไปไหนได้ จึงได้แต่ตะโกนใส่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาไปว่า “จิ่งเป่ยเฉิน พรุ่งนี้นายย้ายออกไปเลยนะ!”
“ได้!” เขาตอบอย่างสบายใจเสียจนทำให้เธออึ้งเงียบไปสักพัก
พูดง่าย ๆ แบบนี้อีกแล้ว ดูมีลับลมคมในแปลก ๆ
เพียงแต่ว่าตอนนี้สิ่งที่เธอต้องจัดการไม่ใช่ปัญหาของวันพรุ่งนี้ แต่เป็นปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นต่างหาก
“จิ่งเป่ยเฉิน นายลุกขึ้น เดี๋ยวฉันถอดมันเอง” แขนของเธอที่ได้รับบาดเจ็บจากรถชน อีกทั้งเสื้อคลุมก็ยังเกะกะบางส่วนบนร่างกาย
พอเธอลุกขึ้นก็รีบถอดเสื้อคลุมทันที สิ่งที่เธอคิดได้มีเพียงแค่อย่างเดียว ก็คือพรุ่งนี้เธอต้องให้จิ่งเป่ยเฉินกลับไปที่บ้านของตัวเองให้ได้!
แสงแดดที่อบอุ่นในยามเช้าสาดส่องผ่านเข้ามา อันโหรวกำลังหลับตาอย
