ตอนที่ 217 ไร้เดียงสา
“ทำไมกัน? ฉันรู้สึกว่ามันดีนะ” เขาดึงเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างมานั่งลงตรงข้ามเธอ “ไร้เดียงสามาก”
ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เขาแทบจะหมดแรง แต่การพาเด็กไปที่ห้างสรรพสินค้านี่สิยากกว่า
“จริงเหรอ? งั้นหลังจากนี้ส่วนนี้จะเป็นงานของนายนะ!” เธอหันไปรอบ ๆ อย่างมีความสุข ขณะดื่มน้ำเธอก็ไม่ลืมที่จะแอบชำเลืองสายตามองไปที่เขา
“พวกเราจ้างพี่เลี้ยงเด็กดีกว่านะ” ประสบการณ์ในชีวิตแบบนี้เพียงพอที่จะสัมผัสพวกมันแล้ว
“ฉันชอบที่จะพาพวกเขาไปเอง มันให้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน” เธอยิ้ม ก่อนที่แก้วน้ำในมือจะเริ่มอุ่นมากขึ้น
จิ่งเป่ยเฉินจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาเธอ เขาโอบกอดเธอจากด้านข้างและก้มหน้าลงพักพิงไปที่ไหล่ “โหรวโหรว”
“อืม…….“
“อย่าแข็งแกร่งมากเกินไปหน่อยเลย” มีเขาอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ไม่จำเป็นต้องทำตัวแข็งแกร่งขนาดนั้นหรอก ไม่อย่างนั้นเขาจะอยู่ข้าง ๆ เธอตรงนี้ไปเพื่ออะไร
เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีของเธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยตอบเขาไปว่า “นายอย่ามาปลุกใจแบบนี้สิ ฉันยังมีงานต้องทำนะ มาเล่นด้วยกันก่อน!”
“เล่น…..เล่นอะไร?” เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับขยับไปใกล้ ๆ ติ่งหูของเธอ ริมฝีปากของเขาแตะโดนหลังหูของเธออย่างแผ่วเบา
เธอเอียงศีรษะไปที่อีกด้านและพูดว่า “ยังไงซะก็ไม่ได้ให้มาเล่นฉัน”
เพราะเธอมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ
“ขอบคุณเธอที่ช่วยเตือนสตินะ” มือของเขาโอบไปยังรอบเอวของเธอ
