ก่อนจะค่อย ๆ ขยับอย่างช้า ๆ ราวกับว่าจะเคลื่อนผ่านไปยังชุดนอนตัวบางที่อยู่บนร่างกายของเธอ ดูแล้วช่างไหลลื่นเสียจริง ๆ
“จิ่งเป่ยเฉิน ถ้าหากว่านายยังขยับอยู่แบบนี้ ฉันจะโยนนายออกไปซะ!” เธอเริ่มเพิ่มระดับเสียง ใบหน้าที่แดงระเรื่อหันมาจับจ้องที่เขา
มือของเขาที่อยู่บนต้นขาของเธอในตอนนี้ ดูเหมือนจะหยุดนิ่งและไม่กล้าที่จะขยับไปไหน
เขาตัดสินใจที่จะไม่ขยับต่อ แต่เขาเองก็ไม่ได้เอามันออกจากตัวเธอเช่นกัน คิ้วสวยราวกับคมดาบ ดวงตาสีดำที่ดูเฉียบคมจับจ้องไปที่ตัวเธอและพูดขึ้นว่า “โหรวโหรว หยางหยางกับหน่วนหน่วนใช้แซ่เธอ ฉันก็ไม่ได้ขัดอะไรหรอก งั้นพวกเรามีลูกอีกสองคนใช้แซ่ฉันบ้างได้หรือเปล่า?”
“ไม่แล้ว!” เธอรีบปฏิเสธทันที “ไม่มีเวลา ไม่มีพลังงาน ไม่มีความคิดพวกนั้น และก็ไม่มีการวางแผนด้วย”
“ตอนนี้ก็เริ่มคิดสิ ฉันจะช่วยคิดแทนเธอเอง จะได้ตัดสินใจอย่างมีความสุข” เมื่อเธอรัวคำพูดออกมาเร็วแบบนั้น เขาเองก็เอ่ยคำพูดเร็ว ๆ ตอบกลับไปบ้างเช่นกัน
“เอาไว้ฉันหาแม่เจอก่อนค่อยมาพูดกัน! เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง” เธอเกือบจะหลงคารมของเขาเสียแล้ว มัวแต่เล่นเรื่องพวกนี้อยู่ได้
“ยังหาแม่ยายไม่เจอ” ตอนนี้เขาต้องการไล่ล่าพวกคนที่ไร้ประโยชน์พวกนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แค่คนคนเดียวก็ยังหาไม่พบ
ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง ๆ
“นายช่วยปล่อย……” ก่อนที่เธอจะพูดจบก็ได้ยินเสียงกดกริ่งที่หน้าประตู
