ตอนที่ 216 ฉันเองก็ช่วยนายได้เหมือนกัน
ฝีเท้าเธอหยุดชะงักลงและกลับมาเดินปกติ “ถ้านายโตแบบหน่วนหน่วน ฉันก็ช่วยนายได้เหมือนกัน”
เขาไม่ใช่เด็กแล้ว เรื่องนี้ยังต้องให้ช่วยอยู่อีกเหรอ? ไม่จำเป็นเลยสักนิด
เธอพาหน่วนหน่วนลงไปล้างมือด้านล่าง ส่วนจิ่งเป่ยเฉินก็ตรงไปที่ห้องของเธอ พวกเขานั่งรออยู่ที่โต๊ะนานแล้ว แต่เขากลับยังไม่ออกมาสักที
หน่วนหน่วนมองอาหารที่อยู่ด้านหน้าพลางเลียปาก “แม่จ๋า หนูหิวแล้ว!”
“ลูก ๆ กินก่อนเลย เดี๋ยวแม่จ๋าเข้าไปดู” เธอไม่รอให้เด็ก ๆ หิวจนท้องร้อง แต่เธอเคยสอนไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ ว่าให้รอพร้อมหน้าพร้อมตาก่อนถึงสามารถกินได้
จิ่งเป่ยเฉินเองก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลคงไม่ถือสาหรอกมั้ง?
“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเรารอได้ค่ะ” หน่วนหน่วนเท้าคางและมองไปที่ห้องนอนของแม่จ๋า
อันโหรวเดินไปที่ห้องนอนของเธอด้วยความโมโห ผลักประตูเข้าไปอย่างไม่สบอารมณ์ เธอมองไปที่แผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเขา
เธอรีบหันหลังกลับออกมา พลางพูดกับเขาว่า “นายทำอะไรเนี่ย แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าต้องนานขนาดนี้เลยเหรอ?”
จิ่งเป่ยเฉินหันหน้ามามองเธอพร้อมใส่เสื้ออย่างไม่รีบร้อน “เธอจะอายอะไร ทำอย่างกับไม่เคยเห็น”
เธอแทบอยากจะเอาหัวทุบเข้ากำแพง เธอเคยเห็น แต่เวลานี้เป็นเวลากินข้าว ไม่ใช่เวลามาเปิดเผยเนื้อหนัง
ทันทีที่เธอได้ยินเสียงเขาแต่งตัวอยู่ด้านหลัง เธอรีบบิดลูกบิดประตูด้วยมือหนึ่งข้าง พลางเอ่ยว่า “รีบแต่งตัวเร็วเข้า หยางหยางกับหน่วน
