หน่วนหิวแล้ว ต้องกินข้าว นายเป็นพ่อไม่คิดว่าลูกจะหิวหรือไง แย่จริง ๆ!”
ทันทีที่เสียงของเธอลดลงก็มีเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ไม่แน่ใจว่าเขานั้นแต่งตัวเสร็จหรือยัง เธอเองก็ไม่ได้รีบเปิดประตูทันที
กระทั่งเธอได้ยินน้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาว่า “ขอโทษด้วย”
จมูกของเธอได้กลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ลอยมา ที่แท้ก็อาบน้ำมานี่เองถึงได้นานแบบนี้
“ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ” เธอหันไปมองเขา ร่างสูงใหญ่ในชุดนอนสีเทา ผมสีดำที่้เปียกชื้น ดูเหมือนเป็นบ้านของเขาจริง ๆ
“มาเถอะ มากินข้าว” เธอเปิดประตูห้องออกไป จิ่งเป่ยเฉินเองก็เดินตามเธอออกไปอย่างไม่เร่งรีบ
ทันทีที่นั่งลงเขาก็มองหยางหยางและหน่วนหน่วนด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “พ่อจ๋าขอโทษนะ ถ้าวันหลังเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก ไม่ต้องรอพ่อจ๋าแล้วนะ กินข้าวให้ตรงเวลาสำคัญกว่า”
อันโหรวได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็กระซิบว่า “ทำไมไม่พูดว่าวันหลังนายจะระวังให้มากกว่านี้!”
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ยินเธอพูดแบบนั้นก็เหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเก้อเขิน
