เธอมองเขาที่ยิ้มเก้อเขินแบบนั้น ก็พลันรู้สึกตัวเองนั้นเจอหายนะอยู่ตลอด
แต่หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็อยู่ในบ้านโดยไม่ได้ลงไปด้านล่าง ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายที่จิ่งเป่ยเฉินพูด
ความจริงแล้วคือไม่ต้องรอพวก……เขา
บรรยากาศความสุขระหว่างกินข้าวเย็น ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็วางตะเกียบในมือลง ก่อนจะโน้มตัวไปหาหยางหยางและหน่วนหน่วนที่นั่งอยู่ตรงข้าม
หยางหยางเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่ระวัง ก่อนจะกินข้าวต่อ
“หยางหยาง หน่วนหน่วน พวกเราหาเวลาไปเปลี่ยนชื่อกันดีไหม?” เปลี่ยนไปใช้นามสกุลเขาทั้งบ้าน
อันโหรวที่ถือตะเกียบหยุดชะงักทันที ก่อนจะคีบซี่โครงหมูมาไว้ในชามของตัวเอง
จิ่งเป่ยเฉินนี่ล้อเล่นอีกแล้วใช่ไหม?
“จิ่งหยาง?” หยางหยางเอียงศีรษะพร้อมขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “อืม ฟังดูไม่เพราะเหมือนอันหยาง”
จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกเจ็บปวดไปที่หัวใจ รอความหวังจากหน่วนหน่วนที่ดีกับเขามาตลอด
หน่วนหน่วนเลียนแบบต่อจากพี่ชาย อ่านชื่อของตัวเองออกมา “จิ่งหน่วน? รู้สึกแปลก ๆ ฟังดูไม่เพราะเลยค่ะ”
“ชู่” อันโหรวเอียงศีรษะก่อนจะหัวเราะออกมา และเอียงศีรษะกลับไปอีกครั้ง
เธอเงยหน้ามองไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่เหมือนกำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง
ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก หลังจากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “จิ่งหยาง จิ่งหน่วน ฉันเองก็รู้สึกว่าไม่น่าฟังเท่าอันหยางและอันหน่วนนะ สามต่อหนึ่ง ฟังเสียงข้างมาก นายแพ้แล้ว”
จิ่งเป่ยเฉินมองเ
