จะทุบคอมที่อยู่ตรงหน้าทิ้งซะ
ไม่ช้าก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องทำงาน เขารีบปิดหน้าจอทันทีและพูดขึ้นว่า “เข้ามา!”
เลขาเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่ดูไม่ดีแบบนั้น ฝีเท้าของเธอก็เบาลงอย่างอดไม่ได้ แต่ก็ยังคงประคองรอยยิ้มเอาไว้บนใบหน้าและพูดขึ้นว่า “ท่านประธาน หัวข้อในโลกออนไลน์ที่เกี่ยวข้องกับจิ่งเป่ยเฉินได้ส่งคนไปชนคนเริ่มเป็นประเด็นร้อนแรงมากขึ้นแล้วค่ะ คาดว่าพรุ่งนี้จะต้องส่งผลกระทบต่อการขายผลิตภัณฑ์ใหม่ของพวกเขาอย่างแน่นอน”
โอวหยางลี่เงยหน้ามองไปที่เลขาที่มีเรือนร่างร้อนแรงตรงหน้า เมื่อฟังรายงานจากปากของเธอแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะโบกมืออย่างหงุดหงิด “รู้แล้ว ออกไป ออกไป!”
แต่เลขากลับไม่ได้ออกไปทันที เธอเอ่ยรายงานต่ออีกว่า “ท่านประธานคะ เมื่อครู่คุณนายโทรศัพท์เข้ามา บอกว่างานเลี้ยงวันเกิดคุณแม่ของท่านประธานใกล้จะมาถึงแล้ว คืนนี้อยากจะให้คุณช่วยจองร้านอาหารและส่งคำเชิญงานเลี้ยงแขกด้วยค่ะ”
โอวหยางลี่ขมวดคิ้วและมองไปที่วันที่ที่แสดงอยู่ตรงมุมล่างขวาของคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็พูดว่า “ออกไป ออกไป น่ารำคาญเป็นบ้า!”
ตั้งแต่เห็นข่าวของบริษัทสกุลจิ่ง ประธานควรจะมีความสุขไม่ใช่เหรอ? ทำไมดูอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้กัน?
เพียงแต่ว่าในฐานะที่เธอเป็นเลขาที่มีคุณสมบัติที่ดี เหตุการณ์พวกนี้เธอจึงไม่เอ่ยถามอะไรให้มาก ก่อนจะรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
เรื่องของฮั่วตงที่อยู่ใน
