ือบทุกเรื่อง ไม่ว่ายังไงก็ดึงเขากลับมาไม่ได้
ในเมื่อเขาชอบเลขาคนนั้นก็ต้องเอาลูกของเธอมาเป็นลูกของตัวเอง
เฮ้อ……
เอาแบบนี้แล้วกัน! อย่างน้อยผู้หญิงคนนั้นก็คอยอยู่ข้างเขา ในอนาคตยังสามารถมีลูกได้อีก พวกเขายังวัยรุ่น จะมีลูกอีกก็คงไม่เป็นอะไร
“แล้วพวกลูก?” เธอไม่รู้ว่าจะบอกสามีตัวเองยังไงว่าลูกชายชอบผู้หญิงที่มีลูกติดถึงสองคน
ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ ที่อยู่ภายในห้องเผยให้เห็นถึงความกังวลของซูรั่วหยา “พวกเราสบายดี แม่ไม่ต้องเป็นห่วง นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมกลับก่อนนะ”
“อืม…… โอเค ส่วนซือเถียน ลูกไม่ต้องไปโกรธเธอหรอกนะ เธอชอบลูกไม่ใช่เหรอ!” ซูรั่วหยาเดินตามเขาออกไป จริง ๆ เธอก็แอบเอ็นดูถังซือเถียนอยู่ไม่ใช่น้อย จึงฝืนทำใจรับความรู้สึกนี้ไม่ได้จริง ๆ
แต่เรื่องของความรู้สึก ถึงอย่างไรมันก็บังคับกันไม่ได้
ไม่เหมือนกับพวกเขาเมื่อก่อน ให้แต่งงานก่อนค่อยดูแลกันไป แบบนั้นจิ่งเป่ยเฉินคงได้เกลียดเธอเข้าไส้แน่ ๆ
จิ่งเป่ยเฉินเดินลงมาจากชั้นบน ถังซือเถียนก็รีบเดินเข้ามาหาเขาทันที “พี่เฉิน รถของฉันเสีย พี่ไปส่งฉันหน่อยได้ไหม?”
เขาเดินพร้อมออกคำสั่ง “พ่อบ้านครับ ส่งคนไปส่งคุณหนูถังด้วยนะครับ”
“ครับ คุณชาย”
ถังซือเถียนยืนเบ้ปากอยู่ไปมา ไม่กล้าแม้แต่จะเดินตามออกไป แต่เมื่อเห็นซูรั่วหยาที่กำลังเดินลงบันไดมา เธอก็ได้รีบเดินเข้าไปหา “คุณป้าจิ่ง เรื่องพี่เฉินกับเลขาอันคือเรื่องจริงเหรอคะ?”
เธอพยักหน้าแม้จะคิดว่าเรื่อง
