ตอนที่ 208 สายเลือดเดียวกัน
ยังไงซะหยางหยางกับหน่วนหน่วนก็สายเลือดเดียวกับเขา คงไม่ให้คนอื่นมาเป็นพ่อเลี้ยงของพวกเขาได้หรอกใช่ไหม?
เมื่อคิดไปคิดมา ไฟสีแดงที่สว่างอยู่จู่ ๆ ก็ดับลง ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก คุณหมอเดินออกมาและมีพยาบาลเข็นเตียงที่หมินลี่นอนหน้าซีดอยู่ออกมาด้วย คนที่ดูแข็งแรงแบบเขาไม่คิดว่าจะดูอ่อนแอได้ขนาดนี้
คุณหมอเดินมาหาเขา ก่อนจะดึงแมสก์ออกแล้วพูดว่า “คุณชายถัง คุณชายหมินพ้นขีดอันตรายแล้ว มีรอยเย็บที่แขนเล็กน้อย นอนพักดูอาการที่โรงพยาบาลสักสามวัน ถ้าไม่มีอะไรก็สามารถกลับบ้านได้เลยครับ”
“ขอบคุณคุณหมอมากครับ” ถังซั่วมองเตียงที่ถูกเข็นออกไปและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
อีกด้านหนึ่งจิ่งเป่ยเฉินที่วางสายจากถังซั่วก็ลงจากรถไป ภายในบ้านยังเปิดไฟสว่างจ้าเอาไว้อยู่
เขาหยิบกุญแจบ้านที่ได้มาจากหลินจือเซี๋ยวออกมาเปิดประตู ในใจก็แอบหวังลึก ๆ ว่าอันโหรวจะยังรอเขาอยู่
แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป ไฟในห้องรับแขกที่สว่างนั้นกลับไม่มีใครอยู่สักคน ภายในห้องเงียบสงัด
เขาถอนหายใจ ใบหน้าที่เรียบเฉยยิ้มหัวเราะขึ้นมา ปิดประตูเดินเข้าไปห้องนอนของอันโหรว เขามองไปที่กระดาษโน้ตสีฟ้าที่แปะอยู่บนประตู
‘ฉันอยากรอนายนะ แต่ลูกง่วงนอนแล้ว ฉันต้องนอนเป็นเพื่อนเธอ นายก็รีบนอนซะ ราตรีสวัสดิ์’