จเธอ
นิ้วชี้ที่เขาเขี่ยอยู่หยุดชะงัก ก่อนจะมองไปที่เธอหลายวินาทีและพูดว่า “ได้ รอฉันกลับมาละกัน”
“ความจริงแล้วคุณไม่ต้องกลับมาก็ได้นะคะ” เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันทีที่พูด เพื่อหลบสายตาพิฆาตของเขา ก่อนจะพูดต่อ “โอเคค่ะ กลับมาก็ได้ค่ะ คืนนี้ฉันจะนอนเป็นเพื่อนหน่วนหน่วน คุณก็กลับมานอนที่เดิมนะคะ”
“อันโหรว!” เขาถอนหายใจด้วยความโมโหและไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ฉันต้องเอาทะเบียนสมรสแปะไว้ที่หน้าเธอไหม จะได้เตือนความจำว่าหน้าที่ภรรยาคืออะไร?”
ดวงตาของเธอเป็นประกายเล็กน้อย พลางมองไปที่เขาอย่างไม่เกรงกลัว “ประธานจิ่งคะ ต้องให้ฉันเอาทะเบียนบ้านแปะที่หน้าเตือนคุณไหม ว่าฉันเป็นแม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนลูก หึงหวงแม้กระทั่งลูกตัวเอง ประธานจิ่งคุณเอาอะไรมาวัดกันคะ?”
“ป้อนอาหารสุนัขตัวน้อยเถอะ!”
“หึ……” เธออดที่จะหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันไม่ได้ เธอมองไปที่ใบหน้าของเขา ก่อนจะพูดต่อไปว่า “ประธานจิ่ง คุณต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะคะ ผู้หญิงสิบสองนักษัตรคราวก่อนยังไม่ได้ไปไหนเลยนะ! ไม่แน่ว่าครั้งนี้ที่บ้านคุณอาจจะมีบรรดาสาว ๆ รอคุณอยู่ก็ได้”
สิบสองราศี สิบสองนักษัตร！
ทันทีที่จิ่งเป่ยเฉินได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเหมือนนักโทษ นึกถึงคำพูดของซูรั่วหยาในคืนนั้นว่าอย่าเป็นพ่อเลี้ยง
เขาอยากจะตะโกนออกไปดัง ๆ เลยว่าเขาเป็นพ่อแท้ ๆ
“เห็นฉันเป็นผู้ชายที่ถูกผู้หญิงเหล่านั้นยั่วยวนได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?” ภายในใจของเขามีแค่เธอคนเดียว เขาร
