ู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร
“คืนนี้ลองดูก็รู้ค่ะ หากประธานจิ่งถูกยั่วยวนจนทำให้สับสนละก็ ฉันจะพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนหนีไปแต่งงานใหม่ ไม่ขัดความสุขของประธานจิ่งแน่นอน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ความจริงนั้นเพียงต้องการแกล้งเขาเท่านั้น
หากเขากล้าทำแบบนั้นจริง คงเป็นอย่างที่พูดกับเหลียวเว่ยไว้วันนี้แน่ กำจัดมือที่สามทิ้งซะ อย่างไรเขาก็มีคนของเขาอยู่แล้ว แทบไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะมีใครติดตามมาอีก
จิ่งเป่ยเฉินมองท่าทีที่โต้ตอบจากเธอ แม้จะไม่รู้ว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่นอน
“ชั่วชีวิตนี้เธอกล้าไปแต่งกับคนอื่นอีกอย่างนั้นเหรอ? ไม่ต้องห่วง ถ้าเธออยากเล่นแต่งงานและหย่าแบบสายฟ้าแลบละก็ ฉันจะเล่นเป็นเพื่อนเธอเอง เธออยากจดทะเบียนสมรสกี่รอบก็ตามใจ” แต่ชื่อคู่สมรสเธอจะต้องเป็นชื่อฉันคนเดียวเท่านั้น
“หึ ฉันต้องขายทะเบียนสมรสที่โกหกนั้นทิ้งกี่รอบ?” เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะยื่นเอกสารให้เขาเซ็น “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว งั้นฉันขอตัวนะคะ”
จิ่งเป่ยเฉินมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป ก่อนจะกัดฟันและเอ่ยคำพูดขึ้นว่า “รอฉันก่อนนะ”
อันโหรวหันกลับไปมองใบหน้าอันหล่อเหลาและดูเย็นชา แววตาของเธอนั้นก็ฉายให้เห็นถึงความปวดใจ “คุณนายจิ่งก็เป็นคนในครอบครัวของนาย นายจะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน ทุกอย่างล้วนเป็นครอบครัวนาย”
แม้ว่าเธอจะไม่เอ่ยว่ารอเขา แต่เธอเองก็น่าจะรอเขาอยู่ดี!
ทันทีที่ร
